Sahih al-Bukhari، حدیث 5509
روایتشده توسط Rafi ibn Khadij. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Rafi ibn Khadij
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا، وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى فَقَالَ " اعْجَلْ أَوْ أَرِنْ مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُحَدِّثُكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ، وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ". وَأَصَبْنَا نَهْبَ إِبِلٍ وَغَنَمٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الإِبِلِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ، فَإِذَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا شَىْءٌ، فَافْعَلُوا بِهِ هَكَذَا ".
عمرو بن علی به ما حدیث کرد، یحیی به ما حدیث کرد، سفیان به ما حدیث کرد، پدرم از عبایه بن رفاعة بن رافع بن خدیج، و او از رافع بن خدیج روایت کرد که گفت: گفتم:
«ای رسول خدا ﷺ! ما فردا با دشمن روبهرو خواهیم شد و کاردی همراه نداریم.» ایشان فرمودند: «شتاب کنید. هر چیزی که خون را جاری سازد و نام الله بر آن ذکر شود، با آن ذبح کنید و بخورید؛ اما با دندان و ناخن ذبح نکنید. و من به شما توضیح میدهم: دندان استخوان است و ناخن کارد حبشیهاست.» سپس شتران و گوسفندانی به غنیمت گرفتیم که یکی از شتران رمید و مردی با تیری آن را متوقف ساخت. آنگاه رسول خدا ﷺ فرمودند: «برخی از این شتران مانند وحوش رمیده میشوند، پس اگر یکی از آنها بر شما چیره شد (فرار کرد)، با آن چنین رفتار کنید.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
در مواقع ضرورت، میتوان حیوان اهلیِ رمکرده را با تیر کشت.
رافع بن خدیج از پیامبر ﷺ پرسید وقتی با دشمن روبهرو شوند و چاقو نداشته باشند چه کنند. این حدیث همچنین میگوید شتری از غنیمت گریخت و با تیر متوقف شد.
ابزار تیزی که باعث جاریشدن خون حیوان شود، مانند چاقو یا تیر.
این دو برای ذبح مناسب نیستند: دندان کند است و ناخن بهعنوان چاقوی حبشیان توصیف شده است.
شتر مانند حیوانی وحشی رفتار میکند و بهآسانی گرفتار نمیشود.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که ذبح حیوان با ابزار تیزی که خون را جاری کند جایز است، مشروط بر آنکه نام خدا برده شود؛ دندان و ناخن از این حکم مستثنا هستند. اگر حیوان اهلی گریخته یا سرکش باشد و نتوان آن را با ایمنی گرفت، میتوان با تیر آن را کشت، همانند شکار؛ مشروط بر رعایت احکام بردن نام خدا و جاریکردن خون. مذاهب فقهی دربارهٔ شرایط بیشترِ ذبح و شکار بحث کردهاند، اما این اصل بهطور گسترده پذیرفته شده است.
- برای ذبح از ابزار تیز و مناسبی استفاده کنید و نام خدا را ببرید.
- با دندان یا ناخن ذبح نکنید؛ روشی مجاز برگزینید که خون را جاری کند.
- اگر حیوان بزرگی گریخت و گرفتن آن ایمن نبود، با احتیاط عمل کنید و از رنج بیهوده جلوگیری کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.