Sahih Muslim، حدیث 1058
روایتشده توسط Al-Bara ibn Azib. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Al-Bara ibn Azib
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ غَلَبَ عَلَى الْكُوفَةِ رَجُلٌ - قَدْ سَمَّاهُ - زَمَنَ ابْنِ الأَشْعَثِ فَأَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَكَانَ يُصَلِّي فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ قَدْرَ مَا أَقُولُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ الْحَكَمُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى فَقَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَسُجُودُهُ وَمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ شُعْبَةُ فَذَكَرْتُهُ لِعَمْرِو بْنِ مُرَّةَ فَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى فَلَمْ تَكُنْ صَلاَتُهُ هَكَذَا .
عبیدالله بن معاذ عنبری برای ما حدیث کرد و گفت: پدرم برای ما حدیث کرد و گفت: شعبه از حکم برای ما حدیث کرد که گفت: در زمان ابن اشعث، مردی — که نامش ذکر شده است — بر کوفه چیره شد و به ابوعبیده بن عبدالله دستور داد تا مردم را نماز دهد. او نیز مردم را نماز میداد و هرگاه سر از رکوع برمیداشت، به اندازهای میایستاد که من بتوانم این دعا را بخوانم:
«اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ، أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ، لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ». حکم گفت: این موضوع را با عبدالرحمن بن ابیلیلی در میان گذاشتم، پس او گفت: شنیدم که براء بن عازب میگفت: نماز رسول الله ﷺ، رکوع ایشان، هنگامی که سر از رکوع برمیداشتند، سجده ایشان و نشستن میان دو سجده، همه تقریباً برابر بود. شعبه گفت: سپس این مطلب را با عمرو بن مرّه در میان گذاشتم، پس او گفت: من ابن ابیلیلی را دیدهام که نماز میخواند، اما نمازش چنین نبود.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ حالتهای نماز را تقریباً به مدت یکسان انجام میداد.
حالت ایستادهای که پس از برخاستن از رکوع به آن میرسند.
عباراتی که خداوند را بزرگ میشمارند و کمال او را به رسمیت میشناسند.
ثروت و جایگاه دنیوی در پیشگاه خداوند سودی به انسان نمیرساند.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که حالتهای گوناگون نماز باید با آرامش و تعادل انجام شوند. رکوع، برخاستن پس از آن، سجده و نشستن میان دو سجده نباید با شتاب انجام شوند. دعایی که پس از برخاستن از رکوع خوانده میشود، یکی از صورتهای نقلشدهٔ ستایش خداوند است. مذاهب فقهی بر آرام و سنجیده انجام دادن حالتهای نماز تأکید میکنند؛ اما دربارهٔ میزان یکسان بودن مدت این حالتها، بسته به مذهب و شرایط نماز، دیدگاهها متفاوت است.
- پس از رکوع، برای ایستادن کامل و گفتن آرامِ ستایش خداوند به خود فرصت دهید.
- هر حالت نماز را با متانت انجام دهید و رکوع، سجده یا نشستن میان آن دو را سرسری نگیرید.
- امامی که نماز را برپا میکند، ملاحظهٔ نمازگزاران پشت سر خود را بکند و به آنان فرصت دهد حالتها را با آرامش انجام دهند.
این روایت صحیح از انس بن مالک با توصیف آرامش و تعادل در نماز همخوانی دارد.
Sahih Muslim · #1059 (Sahih)این روایت از همان مجموعه، توجه به مدت حالت پس از رکوع را تأیید میکند.
Sahih Muslim · #1060 (Sahih)انس بن مالک توصیف میکند که نماز پیامبر ﷺ را با دقت دنبال میکرد؛ این با اهمیت الگو گرفتن از شیوهٔ نماز ایشان مرتبط است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.