کتاب شکار و ذبح · Sunan an-Nasa'i

Sunan an-Nasa'i، حدیث 4274

روایت‌شده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: کتاب شکار و ذبح
سنن النسائي
چه کسی روایت کرد؟

به روایت Adi ibn Hatim

Sahih (معتبر)

روایت

متن عربی

أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ هَارُونَ - أَنْبَأَنَا زَكَرِيَّا، وَعَاصِمٌ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ ‏"‏ مَا أَصَابَ بِحَدِّهِ فَكُلْ وَمَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَهُوَ وَقِيذٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَسَأَلْتُهُ عَنْ كَلْبِ الصَّيْدِ فَقَالَ ‏"‏ إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ فَكُلْ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ وَإِنْ قَتَلَ قَالَ ‏"‏ وَإِنْ قَتَلَ فَإِنْ أَكَلَ مِنْهُ فَلاَ تَأْكُلْ وَإِنْ وَجَدْتَ مَعَهُ كَلْبًا غَيْرَ كَلْبِكَ وَقَدْ قَتَلَهُ فَلاَ تَأْكُلْ فَإِنَّكَ إِنَّمَا ذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تَذْكُرْ عَلَى غَيْرِهِ ‏"‏ ‏.‏

ترجمه

احمد بن سلیمان به ما خبر داد و گفت: یزید — که همان ابن هارون است — برای ما حدیث کرد، زکریا و عاصم به ما اطلاع دادند، از شعبی، از عدی بن حاتم که گفت: از رسول خدا ﷺ درباره شکار با معراض پرسیدم. ایشان فرمودند:

«هر چه را که با لبه تیز آن اصابت کند بخور، و هر چه را که با پهنای آن اصابت کند، مرداری است که بر اثر ضربه مرده است.» او گفت: و از ایشان درباره سگ شکاری پرسیدم. فرمودند: «چون سگت را رها کنی و نام الله را بر آن ببری، پس بخور.» گفتم: حتی اگر آن را بکشد؟ فرمودند: «حتی اگر بکشد؛ اما اگر از آن چیزی خورده باشد، نخور. و اگر همراه سگت سگ دیگری یافتی که مال تو نیست و در کشتن شکار شرکت داشته است، نخور؛ زیرا تو تنها نام الله عزوجل را بر سگ خود بردی، نه بر غیر آن.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

شکار در صورت ایجاد زخم با لبهٔ تیز و رها کردن درست سگ شکاری، حلال است.

توضیح واژه‌های دشوار
مِعراض

ابزار شکار که ممکن است با سرِ نوک‌تیز یا پهلوی پهن خود به شکار برخورد کند.

وَقیذ

حیوانی که بر اثر ضربه یا نیروی کوبنده کشته شده باشد، نه بر اثر زخمِ بُرنده.

برداشت‌های عالمان

عالمان کلاسیک از این روایت نتیجه گرفته‌اند که خوردن شکاری که با لبهٔ تیز مِعراض زخمی شده جایز است؛ اما شکاری که با پهلوی پهن آن کشته شود، حکم حیوانی را دارد که بر اثر ضربه مرده و خوردنش جایز نیست. شکارِ گرفته‌شده به‌وسیلهٔ سگ شکاری‌ای که به‌درستی رها شده و هنگام رها کردن نام خدا بر آن برده شده است، جایز است، حتی اگر سگ شکار را بکشد. اگر سگ از شکار خورده باشد، یا سگ دیگری نیز در شکار دخیل بوده و معلوم نباشد کدام سگ حیوان را کشته است، طبق این روایت خوردن آن شکار جایز نیست. عالمان دربارهٔ چگونگی دقیق اجرای این شروط در چارچوب احکام شکار بحث کرده‌اند.

درس‌هایی برای امروز
  1. هنگام رها کردن سگ شکاری نام خدا را ببرید و شروط شکارِ حلال را رعایت کنید.
  2. بررسی کنید که شکار با لبهٔ تیز زخمی شده باشد، نه اینکه با ضربه‌ای کُند کشته شده باشد.
  3. اگر سگ شکاری از شکار خورده یا سگ دیگری در شکار دخیل بوده و در نتیجه هویت شکارکننده نامعلوم است، شکار را نخورید.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.