Sunan an-Nasa'i، حدیث 4305
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Adi ibn Hatim
روایت
أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أُرْسِلُ الْكِلاَبَ الْمُعَلَّمَةَ فَتُمْسِكُ عَلَىَّ فَآكُلُ مِنْهُ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ الْكِلاَبَ - يَعْنِي الْمُعَلَّمَةَ - وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَأَمْسَكْنَ عَلَيْكَ فَكُلْ " . قُلْتُ وَإِنْ قَتَلْنَ قَالَ " وَإِنْ قَتَلْنَ مَا لَمْ يَشْرَكْهَا كَلْبٌ لَيْسَ مِنْهَا " . قُلْتُ وَإِنِّي أَرْمِي الصَّيْدَ بِالْمِعْرَاضِ فَأُصِيبُ فَآكُلُ قَالَ " إِذَا رَمَيْتَ بِالْمِعْرَاضِ وَسَمَّيْتَ فَخَزَقَ فَكُلْ وَإِذَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَلاَ تَأْكُلْ " .
محمد بن قدامه به من خبر داد، از جریر، از منصور، از ابراهیم، از همام، از عدی بن حاتم که گفت: گفتم:
«ای رسول خدا ﷺ! من سگهای تعلیمدیدهام را رها میکنم و آنها شکار را برایم نگه میدارند، آیا از آن بخورم؟» فرمودند: «هرگاه سگهایت — یعنی سگهای تعلیمدیده — را رها کردی و نام الله را بردی و آنها شکار را برایت نگه داشتند، پس بخور.» گفتم: «حتی اگر آن را بکشند؟» فرمودند: «حتی اگر آن را بکشند، مادامی که سگ دیگری که از آنها نیست با آنها همراه نشده باشد.» گفتم: «و من با مِعراد (نوعی سلاح) به شکار پرتاب میکنم و به آن اصابت میکند، آیا بخورم؟» فرمودند: «هرگاه با معراد پرتاب کردی و نام الله را بردی و آن را سوراخ کرد، پس بخور؛ ولی اگر با پهنای آن ضربه زد، مخور.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
شکارِ صید با سگهای آموزشدیده و شکاری که با بخش نوکتیز سلاح شکاری سوراخ شده باشد، با نام بردن از الله جایز است.
سگهایی که برای گرفتن شکار به فرمان و نگهداشتن آن برای صاحبشان آموزش دیدهاند.
سلاحی برای شکار که یک سوی نوکتیز و یک سوی پهن و کُند دارد.
زخمی کردن شکار با نوک سلاح، بهگونهای که جراحت از پوست بگذرد؛ این با کُشتهشدن بر اثر ضربهٔ سوی پهن تفاوت دارد.
دانشمندان استنباط میکنند که هنگام رها کردن سگ آموزشدیده باید نام الله را برد و اگر سگ شکار را برای شکارچی بگیرد، خوردن آن جایز است؛ حتی اگر سگ آن را بکشد. اگر سگ دیگری که فرستاده نشده به شکار بپیوندد، خوردن آن جایز نیست، زیرا معلوم نیست کدام سگ آن را کشته است. دربارهٔ مِعراض، اگر نوک آن شکار را سوراخ کند، خوردن شکار جایز است؛ اما اگر شکار بر اثر برخورد سوی پهن بمیرد، حکم آن کُشتهشدن بر اثر ضربه است و خوردنش جایز نیست. مذاهب فقهی همچنین شرایطی دربارهٔ آموزش سگ، نام بردن از الله و علت مرگ بررسی میکنند؛ این روایت دلیلی برای تمایزهای یادشده است.
- هنگام فرستادن سگ آموزشدیده بهدنبال شکار، نام الله را ببرید.
- پیش از خوردن شکار بررسی کنید که سگ دیگری به شکار نپیوسته باشد.
- میان شکاری که با نوک مِعراض سوراخ شده و شکاری که با سوی پهن آن ضربه خورده است تفاوت بگذارید.
این روایت صحیح از عدی بن حاتم به همین موضوع میپردازد و شرایط خوردن شکار گرفتهشده را روشن میکند.
Sunan an-Nasa'i · #4307 (Sahih)این روایت صحیح از عدی بن حاتم نیز دربارهٔ زمان حلال بودن شکاری است که سگها گرفتهاند.
Sahih al-Bukhari · #175 (Sahih)این روایت صحیح نیز پرسش عدی بن حاتم از پیامبر ﷺ دربارهٔ شکاری را نقل میکند که سگ شکاری گرفته است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.