Sunan an-Nasa'i، حدیث 4307
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Adi ibn Hatim
روایت
أَخْبَرَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الذَّارِعُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مِحْصَنٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ " إِذَا أَصَابَ بِحَدِّهِ فَكُلْ وَإِذَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَلاَ تَأْكُلْ " .
حسین بن محمد زارع به ما خبر داد و گفت: ابومحصن برای ما حدیث کرد و گفت: حصین برای ما حدیث کرد، از شعبی، از عدی بن حاتم که گفت: از رسول الله ﷺ درباره شکار با
«مِعراض» پرسیدم، پس فرمودند: «اگر با لبهی تیزش اصابت کند، بخور؛ و اگر با پهنای آن اصابت کند، مخور.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
خوردن شکار در صورتی جایز است که لبهٔ تیزِ مِعراض آن را بکشد.
چوب یا وسیلهای شبیه تیر برای شکار که یک سوی پهن و غیرتیز و یک لبهٔ تیز دارد.
سمت بُرنده یا نوکداری که حیوان را زخمی میکند و باعث جاریشدن خون میشود.
سمت کُند ابزار که ممکن است حیوان را با ضربه بکشد، بیآنکه آن را بشکافد.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که خوردن شکاری که با نوک یا لبهٔ بُرنده کشته شده جایز است، مشروط بر آنکه دیگر شرایط شکار نیز رعایت شده باشد. اگر حیوان با قسمت کُند کشته شود، حکم حیوانی را دارد که بر اثر ضربه مرده است و خوردنش جایز نیست. مذاهب فقهی دربارهٔ شرایط بیشترِ ابزار شکار و چگونگی مرگ حیوان بحث کردهاند؛ این بیان بر تفاوت میان زخمیشدن با ابزار بُرنده و کشتهشدن بر اثر ضربه تأکید میکند.
- در مورد شکاری که با ابزار شکار کشته شده، بررسی کنید که حیوان با لبهٔ تیز زخمی شده باشد، نه با ضربهای کُند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.