Sunan an-Nasa'i، حدیث 5425
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
روایت
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ كَانَتْ جَارِيَتَانِ تَخْرُزَانِ بِالطَّائِفِ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَيَدُهَا تَدْمَى فَزَعَمَتْ أَنَّ صَاحِبَتَهَا أَصَابَتْهَا وَأَنْكَرَتِ الأُخْرَى فَكَتَبْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى أَنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ وَلَوْ أَنَّ النَّاسَ أُعْطُوا بِدَعْوَاهُمْ لاَدَّعَى نَاسٌ أَمْوَالَ نَاسٍ وَدِمَاءَهُمْ فَادْعُهَا وَاتْلُ عَلَيْهَا هَذِهِ الآيَةَ { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ } حَتَّى خَتَمَ الآيَةَ فَدَعَوْتُهَا فَتَلَوْتُ عَلَيْهَا فَاعْتَرَفَتْ بِذَلِكَ فَسَرَّهُ .
علی بن سعید بن مسروق به ما خبر داد و گفت: یحیی بن ابی زائده از نافع بن عمر، از ابن ابی ملیکه روایت کرد که گفت: دو زن در طائف بودند که کار چرمدوزی (سوراخ کردن چرم) میکردند. یکی از آنها با دستی خونین بیرون آمد و ادعا کرد که همراهش او را زخمی کرده است، اما دیگری این اتهام را انکار کرد. من در این باره به ابن عباس نوشتم. او در پاسخ نوشت که رسول الله ﷺ حکم فرمودهاند که سوگند بر عهدهی کسی است که دعوا علیه او مطرح شده است؛ زیرا اگر مردم صرفاً بر اساس ادعایشان داده میشدند، آنگاه برخی اموال و خون دیگران را نیز طلب میکردند. پس او را بخوان و این آیه را برایش تلاوت کن: {کسانی که پیمان خدا و سوگندهای خود را به بهای ناچیزی میفروشند، بهرهای در آخرت ندارند...} تا پایان آیه. من او را فراخواندم و آیه را برایش خواندم، سپس او به کار خود اعتراف کرد و این امر موجب خرسندی ایشان شد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
Bij een betwiste beschuldiging rust de eed op de aangeklaagde.
In At-Ta'if kwam een meisje met een bloedende hand naar buiten en beschuldigde haar metgezel ervan haar te hebben verwond. Ibn Abi Mulaikah vroeg Ibn Abbas om raad; na diens aanwijzing bekende de beschuldigde.
De persoon tegen wie een beschuldiging of aanspraak is ingediend.
Een plechtige verklaring waarbij iemand Allah als getuige aanroept voor de waarheid van zijn woorden.
De plicht om een aanspraak met bewijs te onderbouwen; zonder bewijs wordt de eed van de aangeklaagde gevraagd.
Klassieke juristen leiden hieruit de rechtsregel af dat degene die iets claimt bewijs moet leveren en dat bij ontbreken daarvan de aangeklaagde een eed aflegt. De vier soennitische wetscholen erkennen deze basisregel, met nadere verschillen over de toepassing en uitzonderingen. De waarschuwing tegen valse eden onderstreept dat een eed een ernstige verantwoordelijkheid is, geen middel om onrecht te verbergen.
- Onderbouw een beschuldiging met bewijs en verspreid geen onbewezen aantijgingen.
- Leg een eed alleen af als je eerlijk kunt instaan voor wat je zegt.
- Behandel een geschil volgens eerlijke procedures en bescherm zowel de rechten van de beschuldigde als die van de benadeelde.
Deze overlevering staat vlak bij deze passage in Sunan an-Nasa'i en behandelt hetzelfde juridische beginsel van claims en eden.
Sahih al-Bukhari · #2674 (Sahih)Deze sahih-overlevering benadrukt dat een valse eed waarmee andermans bezit wordt toegeëigend een zware zonde is.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.