Sunan Abi Dawud, hadis 4379
Przekazany przez Wa'il ibn Hujr. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Od Abu Dawud aż do Proroka ﷺ
- 1Muhammad ibn Yahya ibn Farisprzekazał go Abu Dawudمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ
- 2Al‑Firyabiالْفِرْيَابِيُّ
- 3Israilإِسْرَائِيلُ
- 4Simak ibn Harbسِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ
- 5Alqama ibn Wailعَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ
- 6Jego ojciec, Wailأَبِيهِ
- 7Wysłannik Allaha ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński.
Przekaz
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، خَرَجَتْ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُرِيدُ الصَّلاَةَ فَتَلَقَّاهَا رَجُلٌ فَتَجَلَّلَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا فَصَاحَتْ وَانْطَلَقَ فَمَرَّ عَلَيْهَا رَجُلٌ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا وَمَرَّتْ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ فَقَالَتْ إِنَّ ذَلِكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . فَانْطَلَقُوا فَأَخَذُوا الرَّجُلَ الَّذِي ظَنَّتْ أَنَّهُ وَقَعَ عَلَيْهَا فَأَتَوْهَا بِهِ فَقَالَتْ نَعَمْ هُوَ هَذَا . فَأَتَوْا بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَمَرَ بِهِ قَامَ صَاحِبُهَا الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا . فَقَالَ " اذْهَبِي فَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكِ " . وَقَالَ لِلرَّجُلِ قَوْلاً حَسَنًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ يَعْنِي الرَّجُلَ الْمَأْخُوذَ وَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا " ارْجُمُوهُ " . فَقَالَ " لَقَدْ تَابَ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَقُبِلَ مِنْهُمْ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ أَسْبَاطُ بْنُ نَصْرٍ أَيْضًا عَنْ سِمَاكٍ .
Opowiedział nam Muhammad ibn Jahja ibn Faris, opowiedział nam al-Firjabi, opowiedział nam Isra'il, opowiedział nam Simak ibn Harb, od Alkamy ibn Wa'ila, od jego ojca: Pewna kobieta wyszła za czasów Proroka ﷺ, aby udać się na modlitwę, lecz napadł ją mężczyzna i zgwałcił. Krzyknęła, a on uciekł. Następnie przechodził inny mężczyzna, więc powiedziała mu:
„Tamten zrobił mi to i to”. Potem przechodziła grupa Muhadżirów i powiedziała im: „Tamten mężczyzna zrobił mi to i to”. Ruszyli więc, schwytali mężczyznę, którego – jak sądziła – ją skrzywdził, i przyprowadzili go do niej. Potwierdziła: „Tak, to on”. Przyprowadzili go do Proroka ﷺ i gdy miał już wydać wyrok, powstał prawdziwy sprawca i rzekł: „O Posłańcu Allaha, to ja jestem tym, który to uczynił”. Wówczas Prorok ﷺ powiedział do kobiety: „Idź, gdyż Allah ci przebaczył”. Do mężczyzny, który został niesłusznie schwytany, skierował zaś dobre słowa. Abu Dawud wyjaśnił, że chodziło o niewinnie zatrzymanego. Natomiast w sprawie prawdziwego sprawcy nakazał: „Ukamenujcie go”. I dodał: „Dokonał on takiej skruchy, że gdyby mieszkańcy Medyny dokonali podobnej, zostałaby ona od nich przyjęta”. Abu Dawud wspomniał również, że Asbat ibn Nasr także przekazał tę relację od Simaka.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Kobieta, która padła ofiarą gwałtu, zostaje uniewinniona, a sprawca otrzymuje możliwość okazania skruchy.
Kobieta została napadnięta, gdy szła na modlitwę. Wskutek pomyłki co do tożsamości najpierw zatrzymano niewinnego mężczyznę; następnie sam zgłosił się prawdziwy sprawca.
Kary określone w islamskim prawie religijnym, które mogą być stosowane wyłącznie po spełnieniu ścisłych warunków i przez właściwą władzę.
Szczera skrucha: uznanie grzechu, zaprzestanie go i proszenie Allaha o przebaczenie.
Towarzysze, którzy wyemigrowali z Mekki do Medyny ze względu na swoją wiarę.
Uczeni wyciągają stąd wniosek, że ofiara gwałtu nie podlega karze za przymus, któremu została poddana. Błędne rozpoznanie pokazuje również, dlaczego oskarżenie należy starannie zbadać, a kara nie może opierać się na przypuszczeniach. Skrucha sprawcy i jego przyznanie się do winy ukazują wielką wartość szczerej tawby; orzeczenie o ukamienowaniu dotyczy rozstrzygnięcia prawnego w kontekście przekazu i nie jest wezwaniem do wymierzania kary przez osoby prywatne.
- Nie oskarżaj nikogo na podstawie pochopnego rozpoznania; zadbaj o staranne i rzetelne zbadanie faktów.
- Ofiara zasługuje na ochronę i nie wolno jej karać za to, co zostało jej narzucone siłą.
- Po poważnym przewinieniu szczerze powróć do Allaha, a decyzje w sprawach karnych pozostaw właściwej władzy.
Ten przekaz również opisuje osobę, która okazuje skruchę przed Prorokiem ﷺ i prosi o rozstrzygnięcie; stanowi kontekst dla podejścia do przyznania się i skruchy.
Sunan Abi Dawud · #4381 (Sahih)Przekaz podkreśla skruchę szczerze skierowaną ku Allahowi, uzupełniając w ten sposób objaśnienie tawby.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.