Sahih al-Bukhari, hadis 1288
Przekazany przez Aisha bint Abi Bakr. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Aisha bint Abi Bakr
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ تُوُفِّيَتِ ابْنَةٌ لِعُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ بِمَكَّةَ وَجِئْنَا لِنَشْهَدَهَا، وَحَضَرَهَا ابْنُ عُمَرَ وَابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهم ـ وَإِنِّي لَجَالِسٌ بَيْنَهُمَا ـ أَوْ قَالَ جَلَسْتُ إِلَى أَحَدِهِمَا. ثُمَّ جَاءَ الآخَرُ، فَجَلَسَ إِلَى جَنْبِي فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ لِعَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ أَلاَ تَنْهَى عَنِ الْبُكَاءِ، فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ ". فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَدْ كَانَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ بَعْضَ ذَلِكَ، ثُمَّ حَدَّثَ قَالَ صَدَرْتُ مَعَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ مِنْ مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ، إِذَا هُوَ بِرَكْبٍ تَحْتَ ظِلِّ سَمُرَةٍ فَقَالَ اذْهَبْ، فَانْظُرْ مَنْ هَؤُلاَءِ الرَّكْبُ قَالَ فَنَظَرْتُ فَإِذَا صُهَيْبٌ، فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ادْعُهُ لِي. فَرَجَعْتُ إِلَى صُهَيْبٍ فَقُلْتُ ارْتَحِلْ فَالْحَقْ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ. فَلَمَّا أُصِيبَ عُمَرُ دَخَلَ صُهَيْبٌ يَبْكِي يَقُولُ وَاأَخَاهُ، وَاصَاحِبَاهُ. فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ يَا صُهَيْبُ أَتَبْكِي عَلَىَّ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ بِبَعْضِ بُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ ". قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما فَلَمَّا مَاتَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ ذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقَالَتْ رَحِمَ اللَّهُ عُمَرَ، وَاللَّهِ مَا حَدَّثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنَّ اللَّهَ لَيُعَذِّبُ الْمُؤْمِنَ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ. وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَيَزِيدُ الْكَافِرَ عَذَابًا بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ ". وَقَالَتْ حَسْبُكُمُ الْقُرْآنُ {وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى}. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عِنْدَ ذَلِكَ وَاللَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَى. قَالَ ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ وَاللَّهِ مَا قَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ شَيْئًا.
Przekazał Abdullah bin Ubaidullah bin Abi Mulaika: Jedna z córek Usmana zmarła w Mekce. Udaliśmy się, aby uczestniczyć w jej pogrzebie. Obecni byli również Ibn Umar i Ibn Abbas. Siedziałem między nimi (lub powiedział: usiadłem obok jednego z nich, a potem drugi przyszedł i usiadł obok mnie). Abdullah bin Umar rzekł do Amra bin Usmana:
„Czy nie zakazesz płaczu? Wszak Posłaniec Allaha ﷺ powiedział: «Zmarły jest karany przez płacz swoich bliskich»”. Ibn Abbas odrzekł: „Umar zwykł mawiać coś podobnego”. Następnie kontynuował opowieść: „Towarzyszyłem Umarowi w podróży z Mekki, aż dotarliśmy do Al-Baida. Tam zobaczył podróżnych odpoczywających w cieniu drzewa samura. Powiedział do mnie: «Idź i sprawdź, kim są ci podróżni». Poszedłem i zobaczyłem, że jednym z nich był Suhajb. Poinformowałem o tym Umara, który poprosił, abym go wezwał. Wróciłem do Suhajba i powiedziałem: «Wyrusz i dołącz do Wodza Wiernych». Później, gdy Umar został dźgnięty nożem, Suhajb wszedł płacząc i wołając: «O mój bracie! O mój przyjacielu!». Umar rzekł do niego: «O Suhajbie! Czy płaczesz nade mną, skoro Prorok ﷺ powiedział: Zmarły jest karany za część płaczu swoich bliskich?»”. Ibn Abbas dodał: „Gdy Umar zmarł, opowiedziałem o tym Aiszy, a ona powiedziała: «Niech Allah zmiłuje się nad Umarem. Na Allaha, Posłaniec Allaha ﷺ nie powiedział, że wierzący jest karany przez płacz swoich bliskich. Lecz powiedział: Allah zwiększa karę niewierzącego z powodu płaczu jego bliskich». Aisza dodała jeszcze: «Wystarczy wam Koran, w którym Allah stwierdził: {Żadna dusza nie poniesie ciężaru innej}»”. Ibn Abbas powiedział wówczas: „Tylko Allah sprawia, że ludzie się śmieją lub płaczą”. Ibn Abi Mulaika podsumował: „Na Allaha, Ibn Umar nie powiedział już nic więcej po tych słowach”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Zmarły nie ponosi winy za dozwolony smutek swoich bliskich.
Przekaz wspomina, że córka Usmana zmarła w Mekce. Podczas jej pogrzebu Ibn Umar rozmawiał o płaczu bliskich; następnie Ibn Abbas przekazał wyjaśnienie A’iszy.
Miejsce na trasie między Mekką a Medyną.
Gatunek drzewa, pod którym odpoczywali podróżni opisani w przekazie.
Zasada koraniczna: każdy człowiek odpowiada za własne czyny.
Klasyczni uczeni objaśniają ten przekaz w zestawieniu z innymi tekstami dotyczącymi żałoby. Zwykły płacz i okazywanie smutku są dozwolone; czym innym są zakazane lamenty żałobne, takie jak głośne zawodzenie i słowa sprzeciwu wobec wyroku Allaha. Wyjaśnienie A’iszy wskazuje, że wierzący nie zostaje ukarany za smutek swojej rodziny. Uczeni omawiali różne brzmienia i konteksty przekazów, a cztery sunnickie szkoły prawa również odróżniają naturalny płacz od zakazanego lamentowania.
- Wspieraj osobę w żałobie swoją obecnością i spokojnymi słowami, nie potępiając naturalnego płaczu.
- Unikaj lamentów i wypowiedzi odrzucających wyrok Allaha.
- Oceniaj teksty dotyczące żałoby w świetle koranicznej zasady, że nikt nie ponosi grzechu drugiej osoby.
Ten powiązany przekaz również omawia wypowiedź o płaczu bliskich i pomaga zrozumieć kontekst dyskusji.
Sahih al-Bukhari · #1289 (Sahih)Ten przekaz nawiązuje do wyjaśnienia A’iszy dotyczącego słów o płaczu i karze.
Sahih al-Bukhari · #1290 (Sahih)Ten hadis podkreśla, że smutek i łzy po czyjejś śmierci nie są same w sobie zakazane.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.