Sahih al-Bukhari, hadis 4553
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ مَعْمَرٍ،. وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ، مِنْ فِيهِ إِلَى فِيَّ قَالَ انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ ـ فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّأْمِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابٍ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى هِرَقْلَ قَالَ وَكَانَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى ـ هِرَقْلَ ـ قَالَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالُوا نَعَمْ. قَالَ فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ، فَأُجْلِسْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا. فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ، وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي، ثُمَّ دَعَا بِتُرْجُمَانِهِ فَقَالَ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَايْمُ اللَّهِ، لَوْلاَ أَنْ يُؤْثِرُوا عَلَىَّ الْكَذِبَ لَكَذَبْتُ. ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ أَيَتَّبِعُهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ لاَ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ، بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ، سَخْطَةً لَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قَالَ قُلْتُ تَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالاً، يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قَالَ قُلْتُ لاَ وَنَحْنُ مِنْهُ فِي هَذِهِ الْمُدَّةِ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ، وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ أَضُعَفَاؤُهُمْ أَمْ أَشْرَافُهُمْ فَقُلْتَ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالاً، يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لاَ يَغْدِرُ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ. قَالَ ثُمَّ قَالَ بِمَ يَأْمُرُكُمْ قَالَ قُلْتُ يَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ. قَالَ إِنْ يَكُ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَمْ أَكُ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ، وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ، وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَىَّ. قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ، فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ، وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ} إِلَى قَوْلِهِ {اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ عِنْدَهُ، وَكَثُرَ اللَّغَطُ، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا قَالَ فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، أَنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ. قَالَ الزُّهْرِيُّ فَدَعَا هِرَقْلُ عُظَمَاءَ الرُّومِ فَجَمَعَهُمْ فِي دَارٍ لَهُ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ، هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلاَحِ وَالرَّشَدِ آخِرَ الأَبَدِ، وَأَنْ يَثْبُتَ لَكُمْ مُلْكُكُمْ قَالَ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الأَبْوَابِ، فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِقَتْ، فَقَالَ عَلَىَّ بِهِمْ. فَدَعَا بِهِمْ فَقَالَ إِنِّي إِنَّمَا اخْتَبَرْتُ شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، فَقَدْ رَأَيْتُ مِنْكُمُ الَّذِي أَحْبَبْتُ. فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ.
Opowiedział mi Ibrahim ibn Musa, od Hiszama, od Ma’mara. I opowiedział mi Abdullah ibn Muhammad, opowiedział nam Abdur-Razzak, poinformował nas Ma’mar, od Az-Zuhriego, który rzekł: Poinformował mnie Ubaidullah ibn Abdullah ibn Utba, który rzekł: Opowiedział mi Ibn Abbas, który rzekł: Opowiedział mi Abu Sufjan bezpośrednio z ust do ust, mówiąc:
„Wyruszyłem w czasie rozejmu, który został zawarty między mną a Wysłannikiem Allaha ﷺ”. Rzekł: „Gdy byłem w Szamie, przyniesiono list od Proroka ﷺ do Herakliusza”. Rzekł: „Dihja Al-Kalbi przyniósł go i wręczył gubernatorowi Busry, a ten przekazał go Herakliuszowi”. Rzekł: „Herakliusz zapytał: »Czy jest tu ktoś z ludu tego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem?«. Odpowiedzieli: »Tak«”. Rzekł: „Zostałem wezwany wraz z grupą Kurajszytów i weszliśmy przed oblicze Herakliusza, i posadzono nas przed nim. Wtedy zapytał: »Kto z was jest najbliższym krewnym tego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem?«”. Abu Sufjan rzekł: „Powiedziałem: »To ja«”. „Posadzono mnie przed nim, a moich towarzyszy za mną. Następnie wezwał swojego tłumacza i powiedział: »Powiedz im, że będę pytać tego oto o tamtego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem; jeśli skłamie mi, zaprzeczcie mu«”. Abu Sufjan rzekł: „Na Allaha! Gdyby nie obawa, że moi towarzysze uznaliby mnie za kłamcę, skłamałbym”. Następnie powiedział do swojego tłumacza: „Zapytaj go: Jaki jest jego ród wśród was?”. Powiedziałem: „Jest szlachetnego rodu wśród nas”. Zapytał: „Czy był jakiś król wśród jego przodków?”. Powiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim powiedział to, co powiedział?”. Powiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy podążają za nim szlachetni, czy słabi?”. Powiedziałem: „Raczej słabi”. Zapytał: „Czy ich liczba rośnie, czy maleje?”. Powiedziałem: „Nie, raczej rośnie”. Zapytał: „Czy ktoś wyrzeka się swojej religii po wejściu w nią z niezadowolenia?”. Powiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy walczyliście z nim?”. Powiedziałem: „Tak”. Zapytał: „Jak wyglądała wasza walka z nim?”. Powiedziałem: „Wojna między nami a nim jest zmienna; on zadaje nam straty i my zadajemy jemu straty”. Zapytał: „Czy kiedykolwiek zdradził?”. Powiedziałem: „Nie, ale teraz jesteśmy z nim w tym rozejmie i nie wiemy, co w nim uczyni”. Rzekł: „Na Allaha! Nie mogłem wpleść w moją wypowiedź żadnego słowa przeciwko niemu poza tym”. Zapytał: „Czy ktoś powiedział to przed nim?”. Powiedziałem: „Nie”. Następnie powiedział do swojego tłumacza: „Powiedz mu: Pytałem cię o jego ród wśród was i stwierdziłeś, że jest szlachetnego rodu wśród was; i tak właśnie wysyłani są posłańcy, z najszlachetniejszych rodów swoich ludów. Pytałem cię, czy był król wśród jego przodków i zaprzeczyłeś temu; pomyślałem więc, że gdyby był król wśród jego przodków, powiedziałbym, że jest to człowiek dążący do odzyskania królestwa swoich ojców. Pytałem cię o jego zwolenników, czy są to słabi, czy szlachetni, i powiedziałeś, że słabi, a oni są zwolennikami posłańców. Pytałem cię, czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim powiedział to, co powiedział, i zaprzeczyłeś; wiedziałem więc, że nie porzuciłby kłamania ludziom, by potem kłamać na temat Allaha. Pytałem cię, czy ktoś wyrzeka się swojej religii po wejściu w nią z niezadowolenia i zaprzeczyłeś; i taka właśnie jest wiara, gdy miesza się z radością serc. Pytałem cię, czy rosną w siłę, czy maleją, i stwierdziłeś, że rosną; i taka jest wiara, aż się dopełni. Pytałem cię, czy walczyliście z nim i stwierdziłeś, że tak, i że wojna między wami a nim jest zmienna, on zadaje wam straty i wy zadajecie jemu straty; i tak właśnie doświadczani są posłańcy, a ostateczne zwycięstwo należy do nich. Pytałem cię, czy zdradza, i stwierdziłeś, że nie zdradza; i tak właśnie posłańcy nie zdradzają. Pytałem cię, czy ktoś powiedział to przed nim i zaprzeczyłeś; pomyślałem więc, że gdyby ktoś powiedział to wcześniej, uznałbym, że jest to człowiek naśladujący słowa wypowiedziane przed nim”. Rzekł: „Następnie zapytał: »Co wam nakazuje?«. Powiedziałem: »Nakazuje nam modlitwę, zakat, podtrzymywanie więzów rodzinnych i czystość«”. Rzekł: „Jeśli to, co o nim mówisz, jest prawdą, to jest on prorokiem. Wiedziałem, że się pojawi, ale nie sądziłem, że będzie spośród was. Gdybym wiedział, że mogę do niego dotrzeć, pragnąłbym go spotkać, i gdybym był z nim, obmyłbym jego stopy; a jego władztwo z pewnością ogarnie to, co jest pod moimi stopami”. Rzekł: „Następnie zażądał listu Wysłannika Allaha ﷺ i przeczytał go, a było w nim napisane: »W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego. Od Muhammada, Wysłannika Allaha, do Herakliusza, władcy Rzymian. Pokój niech będzie z tym, kto podąża za przewodnictwem. A zatem: Wzywam cię do wezwania Islamu. Przyjmij Islam, a będziesz bezpieczny, przyjmij Islam, a Allah da ci twoją nagrodę podwójnie. Jeśli zaś się odwrócisz, spadnie na ciebie grzech arisijjin (chłopów/poddanych) oraz: {O Ludzie Księgi! Przyjdźcie do słowa wspólnego dla nas i dla was: abyśmy nie czcili nikogo oprócz Allaha...} aż do Jego słów: {Zaświadczcie, że jesteśmy muzułmanami}«”. Gdy skończył czytać list, podniosły się głosy wokół niego i powstał wielki zgiełk, i nakazano nam wyjść”. Rzekł: „Powiedziałem do moich towarzyszy wychodząc: »Sprawa Ibn Abi Kabszy stała się poważna; nawet król Banu Al-Asfar boi się go«. I pozostałem przekonany, że sprawa Wysłannika Allaha ﷺ zatryumfuje, aż Allah wprowadził mnie do Islamu”. Rzekł Az-Zuhri: „Herakliusz wezwał możnych Rzymian i zgromadził ich w swoim domu, i powiedział: »O ludu Rzymian! Czy pragniecie sukcesu i właściwej drogi na wieki oraz trwałości waszego królestwa?«. Wtedy ruszyli ku drzwiom jak dzikie osły, ale zastali je zamknięte. Rzekł: »Sprowadźcie ich z powrotem do mnie«. Wezwał ich i powiedział: »Chciałem jedynie wypróbować waszą stanowczość w waszej religii i zobaczyłem u was to, co mi się podoba«. Wtedy oddali mu pokłon i byli z niego zadowoleni”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Heraclius rozpoznał oznaki proroctwa u Muhammada ﷺ i w jego przesłaniu.
Podczas rozejmu między Prorokiem ﷺ a Kurajszytami Herakliusz wypytywał Abu Sufjana w Szam o Proroka ﷺ, po otrzymaniu jego listu.
Historyczny region Lewantu, obejmujący między innymi tereny dzisiejszej Syrii i Palestyny.
Obowiązkowa jałmużna, którą muzułmanie przekazują po spełnieniu określonych warunków.
Poddani i zwykli ludzie, za których przywódca ponosi odpowiedzialność.
Klasyczni uczeni wskazują, że szczerość, wiarygodna reputacja i niezłomność to oznaki potwierdzające wiarygodność proroka. Rozumowanie Herakliusza pokazuje również, że osoba poszukująca prawdy może starannie rozważać dowody, nawet gdy świadek jest jej przeciwnikiem. List Proroka ﷺ ukazuje, że daʿwa — wezwanie do oddawania czci Allahowi — może iść w parze z pełnym szacunku zwracaniem się do przywódców. Jego nakazy obejmowały ponadto oddawanie czci, troskę o rodzinę i czystość; cztery sunnickie szkoły prawa omawiają takie przepisy w oparciu o szersze źródła prawa islamskiego.
- Bądź szczery, nawet gdy prawda przemawia na korzyść kogoś, z kim się nie zgadzasz.
- Starannie badaj wypowiedzi i zwracaj uwagę na charakter oraz czyny danej osoby, a nie tylko na jej status.
- Z szacunkiem zachęcaj innych do dobra i łącz wiarę z modlitwą, hojnością oraz troską o rodzinę.
Ten przekaz opisuje podstawy praktyki islamskiej i nawiązuje do modlitw, jałmużny oraz moralnego sposobu życia, o których Abu Sufjan opowiedział Herakliuszowi.
Sahih al-Bukhari · #4475 (Sahih)Ten hadis omawia wezwanie do wiary i pomaga umiejscowić przesłanie o prorockim przewodnictwie w kontekście tego przekazu.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.