Małżeństwo · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 5191

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Małżeństwo
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Przekazał Abdullah ibn Abbas

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ حَتَّى حَجَّ وَحَجَجْتُ مَعَهُ، وَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِإِدَاوَةٍ، فَتَبَرَّزَ، ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْهَا فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ قَالَ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ، هُمَا عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ‏.‏ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَجَارٌ لِي مِنَ الأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ، وَهُمْ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا، فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ بِمَا حَدَثَ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الْوَحْىِ أَوْ غَيْرِهِ، وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الأَنْصَارِ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الأَنْصَارِ، فَصَخِبْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي قَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ، وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ‏.‏ فَأَفْزَعَنِي ذَلِكَ وَقُلْتُ لَهَا وَقَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ‏.‏ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي فَنَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا أَىْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ‏.‏ فَقُلْتُ قَدْ خِبْتِ وَخَسِرْتِ، أَفَتَأْمَنِينَ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَتَهْلِكِي لاَ تَسْتَكْثِرِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تُرَاجِعِيهِ فِي شَىْءٍ، وَلاَ تَهْجُرِيهِ، وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ، وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ، وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ قَالَ عُمَرُ وَكُنَّا قَدْ تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِغَزْوِنَا، فَنَزَلَ صَاحِبِي الأَنْصَارِيُّ يَوْمَ نَوْبَتِهِ، فَرَجَعَ إِلَيْنَا عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَثَمَّ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ، فَقَالَ قَدْ حَدَثَ الْيَوْمَ أَمْرٌ عَظِيمٌ‏.‏ قُلْتُ مَا هُوَ، أَجَاءَ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَهْوَلُ، طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ‏.‏ فَقُلْتُ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ، قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ، فَجَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلاَةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَشْرُبَةً لَهُ، فَاعْتَزَلَ فِيهَا، وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ هَذَا أَطَلَّقَكُنَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي الْمَشْرُبَةِ‏.‏ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ، فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي فِيهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لِغُلاَمٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ الْغُلاَمُ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ كَلَّمْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَذَكَرْتُكَ لَهُ، فَصَمَتَ‏.‏ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَقُلْتُ لِلْغُلاَمِ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ‏.‏ فَرَجَعْتُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ‏.‏ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا ـ قَالَ ـ إِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ قَدْ أَذِنَ لَكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ، لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ، قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ‏.‏ فَرَفَعَ إِلَىَّ بَصَرَهُ فَقَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ‏.‏ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَبَسُّمَةً أُخْرَى، فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ، فَرَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ، فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِي بَيْتِهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلاَثَةٍ، فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ، فَإِنَّ فَارِسًا وَالرُّومَ قَدْ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ، وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ‏.‏ فَجَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ مُتَّكِئًا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوَفِي هَذَا أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، إِنَّ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلُوا طَيِّبَاتِهِمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي‏.‏ فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً وَكَانَ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا ‏"‏‏.‏ مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا، وَإِنَّمَا أَصْبَحْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏"‏‏.‏ فَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى آيَةَ التَّخَيُّرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ فَاخْتَرْتُهُ، ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ كُلَّهُنَّ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiadał nam Abu al-Jaman, poinformował nas Szuajb, od az-Zuhriego, który powiedział: Poinformował mnie Ubajd Allah ibn Abd Allah ibn Abi Sa’ur, od Abd Allaha ibn Abbasa – niech Allah będzie z nich obu zadowolony – który rzekł: Zawsze pragnąłem zapytać Umara ibn al-Chattaba o te dwie kobiety spośród żon Proroka ﷺ, o których Allah Najwyższy powiedział:

„Jeśli obie pokutujecie przed Allahem, to wasze serca już się skłoniły”. Aż w końcu on odbył hadżdż i ja odbyłem go wraz z nim. Gdy odszedł na stronę za potrzebą, a ja podążyłem za nim z naczyniem wody, wrócił, a ja polałem wodę na jego ręce, by mógł dokonać ablucji. Wtedy powiedziałem do niego: „O Wodzu Wiernych, kim są te dwie kobiety spośród żon Proroka ﷺ, o których Allah Najwyższy powiedział: »Jeśli obie pokutujecie przed Allahem, to wasze serca już się skłoniły«?”. Odpowiedział: „Zadziwiasz mnie, o synu Abbasa! To Aisza i Hafsa”. Następnie Umar zaczął opowiadać tę historię i rzekł: „Ja i mój sąsiad z Ansarów z plemienia Banu Umajja ibn Zajd, mieszkający w Awali Medyny, odwiedzaliśmy Proroka ﷺ na zmianę. On szedł jednego dnia, a ja drugiego. Kiedy ja szedłem, przynosiłem mu wieści o tym, co wydarzyło się danego dnia z objawienia lub innych spraw, a gdy on szedł, czynił to samo dla mnie. My, Kurejszyci, mieliśmy przewagę nad naszymi kobietami, lecz gdy przybyliśmy do Ansarów, zastaliśmy lud, którego kobiety dominowały nad mężczyznami. Nasze kobiety zaczęły więc przejmować zwyczaje kobiet Ansarów. Krzyknąłem na moją żonę, a ona mi się odgryzła, co bardzo mi się nie spodobało. Powiedziała: »Dlaczego dziwisz się, że ci odpowiadam? Na Allaha, żony Proroka ﷺ odpowiadają mu, a niektóre z nich nie odzywają się do niego przez cały dzień aż do nocy«. To mnie przeraziło i powiedziałem jej: »Biada tej, która tak postępuje!«. Następnie ubrałem się, zszedłem i wszedłem do Hafsy, mówiąc: »O Hafso, czy któraś z was gniewa Proroka ﷺ przez cały dzień aż do nocy?«. Odpowiedziała: »Tak«. Rzekłem: »Jesteś zgubiona i poniosłaś stratę! Czy nie obawiasz się, że Allah rozgniewa się z powodu gniewu Jego Posłańca ﷺ i zginiesz? Nie żądaj zbyt wiele od Proroka ﷺ, nie sprzeciwiaj mu się w niczym i nie milcz wobec niego. Proś mnie, o co tylko chcesz, i niech cię nie zwodzi to, że twoja sąsiadka jest piękniejsza od ciebie i bardziej umiłowana przez Proroka ﷺ« – mając na myśli Aiszę. Umar dodał: „Mówiono wówczas wśród nas, że Ghassanidzi przygotowują konie do najazdu na nas. Mój towarzysz z Ansarów, w dniu swojej kolejki, udał się do miasta i wrócił do nas wieczorem, uderzając mocno w moje drzwi i pytając, czy tam jestem. Przestraszyłem się i wyszedłem do niego. Powiedział: »Dziś wydarzyła się wielka rzecz«. Zapytałem: »Co takiego? Czy przyszli Ghassanidzi?«. Odparł: »Nie, ale stało się coś większego i straszniejszego: Prorok ﷺ rozwódł się ze swoimi żonami«. Powiedziałem: »Hafsa jest zgubiona i poniosła stratę«, gdyż przeczuwałem, że może do tego dojść. Ubrałem się i odmówiłem modlitwę poranną z Prorokiem ﷺ, po czym Prorok ﷺ wszedł do swojego górnego pomieszczenia i odosobnił się w nim. Wszedłem do Hafsy i zobaczyłem, że płacze. Zapytałem: »Co cię tak zasmuca? Czy nie ostrzegałem cię? Czy Prorok ﷺ rozwiódł się z wami?«. Odpowiedziała: »Nie wiem, oto odosobnił się w górnym pomieszczeniu«. Wyszedłem i udałem się do minbaru, gdzie zastałem grupę ludzi, z których niektórzy płakali. Usiadłem z nimi na chwilę, lecz nie mogąc znieść tego stanu, poszedłem do górnego pomieszczenia, w którym przebywał Prorok ﷺ, i powiedziałem do jego czarnoskórego sługi: »Poproś o pozwolenie dla Umara«. Sługa wszedł, porozmawiał z Prorokiem ﷺ, po czym wrócił i rzekł: »Rozmawiałem z Prorokiem ﷺ i wspomniałem o tobie, lecz on milczał«. Wróciłem więc i usiadłem z grupą przy minbarze, lecz znów nie mogłem znieść niepokoju, więc ponownie powiedziałem do sługi: »Poproś o pozwolenie dla Umara«. Wszedł i wrócił, mówiąc: »Wspomniałem o tobie, lecz on milczał«. Wróciłem i usiadłem z grupą przy minbarze, ale niepokój znów mnie ogarnął, więc podszedłem do sługi i rzekłem: »Poproś o pozwolenie dla Umara«. Wszedł i wrócił do mnie, mówiąc: »Wspomniałem o tobie, lecz on milczał«. Gdy już odchodziłem, oto sługa zawołał mnie, mówiąc: »Prorok ﷺ udzielił ci pozwolenia«. Wszedłem więc do Posłańca Allaha ﷺ i zobaczyłem go leżącego na macie z włókien palmowych, bez żadnej pościeli między nim a matą. Włókna odcisnęły ślady na jego boku, a on opierał się o skórzaną poduszkę wypchaną włóknem palmowym. Pozdrowiłem go, a następnie, wciąż stojąc, zapytałem: »O Posłańcze Allaha, czy rozwiódłeś się ze swoimi żonami?«. Podniósł na mnie wzrok i odpowiedział: »Nie«. Rzekłem: »Allah jest Największy!«. Następnie, wciąż stojąc, powiedziałem, chcąc go uspokoić: »O Posłańcze Allaha, gdybyś mnie widział! My, Kurejszyci, dominowaliśmy nad naszymi kobietami, lecz gdy przybyliśmy do Medyny, zastaliśmy lud, którego kobiety dominują nad mężczyznami«. Prorok ﷺ uśmiechnął się. Wtedy dodałem: »O Posłańcze Allaha, gdybyś mnie widział! Wszedłem do Hafsy i powiedziałem jej: »Niech cię nie zwodzi to, że twoja sąsiadka jest piękniejsza od ciebie i bardziej umiłowana przez Proroka ﷺ«« – mając na myśli Aiszę. Prorok ﷺ uśmiechnął się po raz drugi. Widząc jego uśmiech, usiadłem. Rozejrzałem się po jego domu i, na Allaha, nie dostrzegłem w nim niczego, co przyciągałoby wzrok, poza trzema skórami. Rzekłem więc: »O Posłańcze Allaha, poproś Allaha, aby obdarzył Twoją wspólnotę dostatkiem, wszak Persom i Rzymianom dano szeroki dostęp do dóbr tego świata, choć nie czczą oni Allaha«. Prorok ﷺ, który dotychczas leżał, usiadł i powiedział: »Czy ty też tak myślisz, o synu al-Chattaba? Oni otrzymali swoje nagrody już w życiu doczesnym«. Rzekłem: »O Posłańcze Allaha, proś Allaha o przebaczenie dla mnie«. Prorok ﷺ odosobnił się od swoich żon na dwadzieścia dziewięć nocy z powodu sprawy, którą Hafsa wyjawiła Aiszy. Powiedział bowiem: »Nie wejdę do nich przez miesiąc«, z powodu silnego gniewu na nie, gdy Allah go upomniał. Gdy minęło dwadzieścia dziewięć nocy, wszedł najpierw do Aiszy. Aisza powiedziała do niego: »O Posłańcze Allaha, przysiągłeś, że nie wejdziesz do nas przez miesiąc, a minęło dopiero dwadzieścia dziewięć nocy, które dokładnie policzyłam«. Odpowiedział: »Ten miesiąc ma dwadzieścia dziewięć dni«. Aisza dodała: „Następnie Allah Najwyższy zesłał werset o wyborze. Zaczął ode mnie jako pierwszej spośród swoich żon, a ja wybrałam jego. Potem dał wybór wszystkim swoim żonom, a one powiedziały to samo co Aisza”.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Umar vertelt over het gezinsleven van de Profeet ﷺ en zijn sobere levenskeuze.

Kontekst i przyczyna

Umar opowiada, że Prorok ﷺ przez dwadzieścia dziewięć nocy nie przebywał ze swoimi żonami, po tym jak Hafsa przekazała Aiszy poufną wiadomość. Następnie Prorok ﷺ dał swoim żonom wybór, o którym wspomina Koran.

Objaśnienie trudnych słów
wudu

Rytualne obmycie, którego muzułmanie dokonują między innymi przed modlitwą.

wersety o wyborze

Wersety, w których żony Proroka ﷺ otrzymały wybór między życiem doczesnym i jego przyjemnościami a Allah i Jego Posłańcem ﷺ.

odsunął się

Tymczasowo wycofał się od swoich żon; samo w sobie nie oznaczało to rozwodu.

Wnioski uczonych

Uczeni podkreślają, że wersety o skrusze i wyborze ukazują powagę zachowywania poufnych spraw oraz szacunku wobec Posłańca ﷺ. Odsunięcie się na dwadzieścia dziewięć nocy nie doprowadziło do rozwodu; Prorok ﷺ wznowił życie małżeńskie i pozwolił żonom dokonać wyboru. Klasyczni prawnicy omawiają na tej podstawie, że przysięga, iż przez pewien czas nie będzie się współżyło z żonami, nie oznacza automatycznie rozwodu; dokładne skutki prawne zależą od użytych słów i okoliczności. Fragment o Persach i Rzymianach uczy, że pomyślność doczesna sama w sobie nie jest dowodem Bożej łaski.

Lekcje na dziś
  1. Chroń poufne informacje i nie udostępniaj ich bez zgody, zwłaszcza gdy mogą zaszkodzić relacjom.
  2. Rozmawiaj spokojnie o napięciach małżeńskich i szukaj rady, nie poniżając drugiej osoby.
  3. Nie oceniaj dobrobytu wyłącznie przez pryzmat majątku; wdzięczność, wiara i skromne życie mają wielką wartość.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.