Sahih al-Bukhari, hadis 6452
Przekazany przez Abu Huraira. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abu Huraira
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنِي أَبُو نُعَيْمٍ، بِنَحْوٍ مِنْ نِصْفِ هَذَا الْحَدِيثِ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ ذَرٍّ، حَدَّثَنَا مُجَاهِدٌ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يَقُولُ آللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ إِنْ كُنْتُ لأَعْتَمِدُ بِكَبِدِي عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْجُوعِ، وَإِنْ كُنْتُ لأَشُدُّ الْحَجَرَ عَلَى بَطْنِي مِنَ الْجُوعِ، وَلَقَدْ قَعَدْتُ يَوْمًا عَلَى طَرِيقِهِمُ الَّذِي يَخْرُجُونَ مِنْهُ، فَمَرَّ أَبُو بَكْرٍ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ، مَا سَأَلْتُهُ إِلاَّ لِيُشْبِعَنِي، فَمَرَّ وَلَمْ يَفْعَلْ، ثُمَّ مَرَّ بِي عُمَرُ فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ، مَا سَأَلْتُهُ إِلاَّ لِيُشْبِعَنِي، فَمَرَّ فَلَمْ يَفْعَلْ، ثُمَّ مَرَّ بِي أَبُو الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَتَبَسَّمَ حِينَ رَآنِي وَعَرَفَ، مَا فِي نَفْسِي وَمَا فِي وَجْهِي ثُمَّ قَالَ " أَبَا هِرٍّ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " الْحَقْ ". وَمَضَى فَتَبِعْتُهُ، فَدَخَلَ فَاسْتَأْذَنَ، فَأَذِنَ لِي، فَدَخَلَ فَوَجَدَ لَبَنًا فِي قَدَحٍ فَقَالَ " مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ ". قَالُوا أَهْدَاهُ لَكَ فُلاَنٌ أَوْ فُلاَنَةُ. قَالَ " أَبَا هِرٍّ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " الْحَقْ إِلَى أَهْلِ الصُّفَّةِ فَادْعُهُمْ لِي ". قَالَ وَأَهْلُ الصُّفَّةِ أَضْيَافُ الإِسْلاَمِ، لاَ يَأْوُونَ إِلَى أَهْلٍ وَلاَ مَالٍ، وَلاَ عَلَى أَحَدٍ، إِذَا أَتَتْهُ صَدَقَةٌ بَعَثَ بِهَا إِلَيْهِمْ، وَلَمْ يَتَنَاوَلْ مِنْهَا شَيْئًا، وَإِذَا أَتَتْهُ هَدِيَّةٌ أَرْسَلَ إِلَيْهِمْ، وَأَصَابَ مِنْهَا وَأَشْرَكَهُمْ فِيهَا، فَسَاءَنِي ذَلِكَ فَقُلْتُ وَمَا هَذَا اللَّبَنُ فِي أَهْلِ الصُّفَّةِ كُنْتُ أَحَقُّ أَنَا أَنْ أُصِيبَ مِنْ هَذَا اللَّبَنِ شَرْبَةً أَتَقَوَّى بِهَا، فَإِذَا جَاءَ أَمَرَنِي فَكُنْتُ أَنَا أُعْطِيهِمْ، وَمَا عَسَى أَنْ يَبْلُغَنِي مِنْ هَذَا اللَّبَنِ، وَلَمْ يَكُنْ مِنْ طَاعَةِ اللَّهِ وَطَاعَةِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم بُدٌّ، فَأَتَيْتُهُمْ فَدَعَوْتُهُمْ فَأَقْبَلُوا، فَاسْتَأْذَنُوا فَأَذِنَ لَهُمْ، وَأَخَذُوا مَجَالِسَهُمْ مِنَ الْبَيْتِ قَالَ " يَا أَبَا هِرٍّ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " خُذْ فَأَعْطِهِمْ ". قَالَ فَأَخَذْتُ الْقَدَحَ فَجَعَلْتُ أُعْطِيهِ الرَّجُلَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَىَّ الْقَدَحَ، فَأُعْطِيهِ الرَّجُلَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَىَّ الْقَدَحَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَىَّ الْقَدَحَ، حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ رَوِيَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ، فَأَخَذَ الْقَدَحَ فَوَضَعَهُ عَلَى يَدِهِ فَنَظَرَ إِلَىَّ فَتَبَسَّمَ فَقَالَ " أَبَا هِرٍّ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " بَقِيتُ أَنَا وَأَنْتَ ". قُلْتُ صَدَقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " اقْعُدْ فَاشْرَبْ ". فَقَعَدْتُ فَشَرِبْتُ. فَقَالَ " اشْرَبْ ". فَشَرِبْتُ، فَمَا زَالَ يَقُولُ " اشْرَبْ ". حَتَّى قُلْتُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، مَا أَجِدُ لَهُ مَسْلَكًا. قَالَ " فَأَرِنِي ". فَأَعْطَيْتُهُ الْقَدَحَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَسَمَّى، وَشَرِبَ الْفَضْلَةَ.
Abu Nu’ajm przekazał mi część tego hadisu, a Umar ibn Darr przekazał nam od Mudżahida, że Abu Hurajra mawiał:
„Na Allaha, oprócz Którego nie ma boga godnego czci, zdarzało mi się kłaść wątrobą na ziemi z głodu i przywiązywać kamień do brzucha z powodu głodu. Pewnego dnia usiadłem na drodze, którą zazwyczaj wychodzili. Przechodził Abu Bakr, więc zapytałem go o werset z Księgi Allaha – zapytałem tylko po to, by nakarmił mnie, lecz on minął mnie i nic nie uczynił. Następnie przechodził Umar, więc zapytałem go o werset z Księgi Allaha – zapytałem tylko po to, by nakarmił mnie, lecz on również minął mnie bez reakcji. Wreszcie przeszedł Abu al-Kasim ﷺ, który uśmiechnął się na mój widok, wiedząc, co kryje się w mojej duszy i wypisane jest na mojej twarzy. Powiedział: »O Aba Hirr!«. Odpowiedziałem: »Labbaik, o Posłańcze Allaha!«. Rzekł: »Chodź za mną«. Ruszył, a ja podążyłem za nim. Weszliśmy do domu; poprosił o pozwolenie dla mnie i zostałem wpuszczony. Znalazł mleko w naczyniu i zapytał: »Skąd to mleko?«. Odpowiedzieli: »Podarował ci je ten a ten lub ta a ta«. Rzekł: »O Aba Hirr!«. Odpowiedziałem: »Labbaik, o Posłańcze Allaha!«. Polecił: »Idź do Ludzi Suffa i wezwij ich do mnie«. Ludzie Suffa byli gośćmi islamu, niemającymi rodziny, majątku ani nikogo, na kim mogliby polegać. Gdy przynoszono Prorokowi ﷺ jałmużnę, wysyłał ją im, nie biorąc z niej nic dla siebie; gdy zaś otrzymywał dar, wysyłał im część, a resztę zachowywał dla siebie. Zmartwiło mnie to i pomyślałem: »Cóż znaczy to mleko dla Ludzi Suffa? Bardziej zasługiwałem na łyk tego mleka, by nabrać sił«. Lecz oto Prorok ﷺ rozkazał mi dać im to mleko. Zastanawiałem się, co zostanie dla mnie z tego mleka, ale nie było wyjścia poza posłuszeństwem Allahowi i Jego Posłańcowi ﷺ. Poszedłem więc do nich i wezwałem ich; przyszli, poprosili o pozwolenie na wejście, zostali wpuszczeni i zajęli swoje miejsca w domu. Prorok ﷺ rzekł: »O Aba Hirr!«. Odpowiedziałem: »Labbaik, o Posłańcze Allaha!«. Polecił: »Weź i daj im«. Wziąłem naczynie i zacząłem podawać je każdemu mężczyźnie; pił do syta i oddawał mi naczynie. Podawałem je kolejnemu, który pił do syta i oddawał, aż wszyscy się nasycili. Na koniec dotarłem do Proroka ﷺ, który wziął naczynie, położył je na dłoni, spojrzał na mnie z uśmiechem i rzekł: »O Aba Hirr!«. Odpowiedziałem: »Labbaik, o Posłańcze Allaha!«. Rzekł: »Zostaliśmy ja i ty«. Powiedziałem: »Mówisz prawdę, o Posłańcze Allaha!«. Polecił: »Usiądź i pij«. Usiadłem i piłem. Mówił: »Pij«, więc piłem. Powtarzał »Pij«, aż powiedziałem: »Nie, na Tego, Który posłał cię z Prawdą, nie mam już miejsca«. Rzekł: »Pokaż mi«. Oddałem mu naczynie; chwalił Allaha, wymienił Jego imię i wypił resztę.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Prorok ﷺ podzielił się mlekiem z potrzebującymi, a sam pozwolił pić jako ostatni Abu Hurajrze.
Abu Hurajra opowiada, że z powodu głodu zwracał się o pomoc do przechodniów. Prorok ﷺ rozpoznał jego sytuację, pozwolił ludziom z as-Suffy podzielić się mlekiem, a następnie zachęcił Abu Hurajrę, by sam się napił.
Potrzebujący towarzysze Proroka, którzy mieszkali przy meczecie w Medynie i mieli niewiele własnych środków lub nie mieli ich wcale.
Dobrowolna jałmużna przekazywana, by pomóc potrzebującym.
Czynność, którą Abu Hurajra opisuje jako sposób łagodzenia bólu związanego z dotkliwym głodem.
Klasyczni uczeni wyciągają stąd wniosek, że przywódca powinien troszczyć się o potrzebujących, a żywność otrzymana jako jałmużna i jako podarunek może być traktowana odmiennie. Prorok ﷺ przekazał otrzymaną sadaqę ludziom z as-Suffy, natomiast sam mógł skorzystać z podarunku i pozwolił im się nim podzielić. Relacja ukazuje również wartość posłuszeństwa, cierpliwości i hojności oraz potwierdza cud, którym Allah obdarzył Swojego Proroka ﷺ.
- Dziel się tym, co masz, z osobami w potrzebie, nawet jeśli sam masz niewiele.
- Zwracaj uwagę na oznaki głodu lub ubóstwa i oferuj pomoc, nie żądając najpierw wyjaśnień.
- Wykonuj słuszne polecenia i ufaj, że hojność nie oznacza utraty godności.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.