Sahih al-Bukhari, hadis 6939
Przekazany przez Ali ibn Abi Talib. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Ali ibn Abi Talib
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ فُلاَنٍ، قَالَ تَنَازَعَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَحِبَّانُ بْنُ عَطِيَّةَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ لِحِبَّانَ لَقَدْ عَلِمْتُ الَّذِي جَرَّأَ صَاحِبَكَ عَلَى الدِّمَاءِ يَعْنِي عَلِيًّا. قَالَ مَا هُوَ لاَ أَبَا لَكَ قَالَ شَىْءٌ سَمِعْتُهُ يَقُولُهُ. قَالَ مَا هُوَ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالزُّبَيْرَ وَأَبَا مَرْثَدٍ وَكُلُّنَا فَارِسٌ قَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ حَاجٍ ـ قَالَ أَبُو سَلَمَةَ هَكَذَا قَالَ أَبُو عَوَانَةَ حَاجٍ ـ فَإِنَّ فِيهَا امْرَأَةً مَعَهَا صَحِيفَةٌ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَأْتُونِي بِهَا ". فَانْطَلَقْنَا عَلَى أَفْرَاسِنَا حَتَّى أَدْرَكْنَاهَا حَيْثُ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَسِيرُ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، وَكَانَ كَتَبَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ بِمَسِيرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ. فَقُلْنَا أَيْنَ الْكِتَابُ الَّذِي مَعَكِ قَالَتْ مَا مَعِي كِتَابٌ. فَأَنَخْنَا بِهَا بَعِيرَهَا، فَابْتَغَيْنَا فِي رَحْلِهَا فَمَا وَجَدْنَا شَيْئًا. فَقَالَ صَاحِبِي مَا نَرَى مَعَهَا كِتَابًا. قَالَ فَقُلْتُ لَقَدْ عَلِمْنَا مَا كَذَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ حَلَفَ عَلِيٌّ وَالَّذِي يُحْلَفُ بِهِ لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لأُجَرِّدَنَّكِ. فَأَهْوَتْ إِلَى حُجْزَتِهَا وَهْىَ مُحْتَجِزَةٌ بِكِسَاءٍ فَأَخْرَجَتِ الصَّحِيفَةَ، فَأَتَوْا بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ. دَعْنِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا حَاطِبُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَالِي أَنْ لاَ أَكُونَ مُؤْمِنًا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَلَكِنِّي أَرَدْتُ أَنْ يَكُونَ لِي عِنْدَ الْقَوْمِ يَدٌ، يُدْفَعُ بِهَا عَنْ أَهْلِي وَمَالِي، وَلَيْسَ مِنْ أَصْحَابِكَ أَحَدٌ إِلاَّ لَهُ هُنَالِكَ مِنْ قَوْمِهِ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ. قَالَ " صَدَقَ، لاَ تَقُولُوا لَهُ إِلاَّ خَيْرًا ". قَالَ فَعَادَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولُ اللَّهِ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ، دَعْنِي فَلأَضْرِبَ عُنُقَهُ. قَالَ " أَوَلَيْسَ مِنْ أَهْلِ بَدْرٍ، وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ أَوْجَبْتُ لَكُمُ الْجَنَّةَ ". فَاغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ.
Przekazano: Abu Abdur-Rahman i Hibban bin 'Atiyya mieli spór. Abu Abdur-Rahman powiedział do Hibbana:
„Wiesz, co sprawiło, że twój towarzysz (czyli Ali) ośmielił się przelewać krew”. Hibban zapytał: „No cóż! Co to takiego?”. Abdur-Rahman odpowiedział: „Coś, co słyszałem, jak mówił”. Drugi zapytał: „Co to było?”. Abdur-Rahman rzekł: „Ali powiedział: Wysłannik Allaha ﷺ wysłał mnie, Az-Zubaira i Abu Marthada – a wszyscy byliśmy jeźdźcami – i rozkazał: »Udajcie się do Raudat-Hadżdż (Abu Salama przekazał, że Abu 'Awana nazwał to miejsce w ten sposób, czyli Hadżdż), ponieważ znajduje się tam kobieta niosąca list od Hatiba ibn Abi Balta'a do bałwochwalców. Przynieście mi ten list«. Ruszyliśmy więc na naszych koniach, aż dogoniliśmy ją w miejscu wskazanym nam przez Wysłannika Allaha ﷺ. Podróżowała na swoim wielbłądzie. W owym liście Hatib napisał do mieszkańców Mekki o planowanym marszu Wysłannika Allaha ﷺ przeciwko nim. Zapytaliśmy ją: »Gdzie jest list, który masz przy sobie?«. Odpowiedziała: »Nie mam przy sobie żadnego listu«. Kazaliśmy jej wielbłądowi uklęknąć i przeszukaliśmy jej bagaż, ale nic nie znaleźliśmy. Moi dwaj towarzysze powiedzieli: »Sądzimy, że ona nie ma żadnego listu«. Ja jednak rzekłem: »Wiemy, że Wysłannik Allaha ﷺ nie skłamał«. Następnie Ali przysiągł, mówiąc: »Na Tego, na którego należy przysięgać! Albo wydasz list, albo zerwiemy z ciebie ubranie!«. Wtedy sięgnęła do swojego pasa (wokół talii) i wyciągnęła papier (list). Przynieśli list Wysłannikowi Allaha ﷺ. Umar powiedział: »O Wysłanniku Allaha ﷺ! (Hatib) zdradził Allaha, Jego Wysłannika i wiernych; pozwól mi uciąć mu głowę!«. Wysłannik Allaha ﷺ zapytał: »O Hatibie! Co skłoniło cię do tego, co uczyniłeś?«. Hatib odpowiedział: »O Wysłanniku Allaha ﷺ! Dlaczego miałbym nie wierzyć w Allaha i Jego Wysłannika? Chciałem jednak wyświadczyć przysługę tym ludziom, aby dzięki niej moja rodzina i mój majątek były chronione, gdyż nie ma wśród twoich towarzyszy nikogo, kto nie miałby tam swoich krewnych, przez których Allah chroni jego rodzinę i mienie«. Prorok ﷺ powiedział: »Powiedział prawdę; dlatego nie mówcie do niego niczego poza dobrem«. Umar ponownie nalegał: »O Wysłanniku Allaha ﷺ! Zdradził Allaha, Jego Wysłannika i wiernych; pozwól mi uciąć mu głowę!«. Prorok ﷺ odrzekł: »Czyż nie jest on spośród uczestników bitwy pod Badrem? A skąd wiesz, może Allah spojrzał na nich i powiedział: »Czyńcie, co chcecie, albowiem zagwarantowałem wam Raj«?«. Na te słowa oczy Umara wypełniły się łzami i powiedział: »Allah i Jego Wysłannik wiedzą najlepiej«.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Hatibowi okazano zrozumienie i miłosierdzie, biorąc pod uwagę jego intencję i służbę podczas bitwy pod Badr.
Podczas przygotowań do podboju Mekki Hatib ibn Abi Balta'a wysłał Mekkańczykom list informujący o przybyciu Proroka ﷺ. Gdy list przechwycono, Hatib wyjaśnił, że chciał ochronić swoją rodzinę i majątek, a nie działał z niewiary. Prorok ﷺ przyjął jego wyjaśnienie i wskazał na jego udział w bitwie pod Badr.
Towarzysze, którzy wzięli udział w bitwie pod Badr.
Oddać komuś przysługę, aby uzyskać od niego ochronę lub wsparcie.
Naruszenie zaufania, w tym przypadku przez przekazanie poufnych informacji stronie przeciwnej.
Klasyczni uczeni wyciągają stąd wniosek, że poważny czyn należy oceniać z uwzględnieniem dowodów, intencji i okoliczności. Czyn Hatiba nie został pochwalony, lecz jego wyjaśnienie pokazało, że nie działał z niewiary; przy ocenie uwzględniono także jego wcześniejszą zasługę pod Badr. Relacja uczy również, że osoba sprawująca władzę powinna wysłuchać wyjaśnień, zanim wymierzy surową karę, oraz że nie wolno bezpodstawnie uznawać wierzącego za odstępcę. Cztery sunnickie szkoły prawa traktują apostazję jako orzeczenie prawne obwarowane surowymi warunkami i zastrzeżone dla uprawnionych władz; to wydarzenie nie daje żadnej osobie prawa do samodzielnego stosowania przemocy ani karania.
- Zanim potępisz kogoś na podstawie poważnego zarzutu, poproś go o wyjaśnienie.
- Traktuj czyjś czyn poważnie, ale odróżniaj niewłaściwe postępowanie od niewiary.
- Ostrożnie obchodź się z poufnymi informacjami i szukaj ochrony, nie naruszając zaufania innych.
Relacja pokazuje, że uwzględniono intencję, którą zadeklarował Hatib. Znany hadis o intencjach wyjaśnia, że czyny ocenia się według intencji.
Sahih al-Bukhari · #6922 (Sahih)Obie relacje znajdują się w księdze poświęconej apostatom i uczą ostrożności przy wydawaniu surowych osądów. Ta relacja pokazuje, że po wysłuchaniu wyjaśnień Hatiba nie potraktowano go jak odstępcy.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.