Księga Wiary · Sahih Muslim

Sahih Muslim, hadis 147

Przekazany przez Abu Huraira. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Księga Wiary
صحيح مسلم
Kto go przekazał?

Od Muslim aż do Proroka ﷺ

Sahih (wiarygodny)
  1. 1Zuhayr ibn Harbprzekazał go Muslimزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ
  2. 2Umar ibn Yunus al‑Hanafiعُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ
  3. 3Ikrima ibn Ammarعِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ
  4. 4Abu Kathirأَبُو كَثِيرٍ
  5. 5Abu Hurayraأَبُو هُرَيْرَةَ
  6. 6Wysłannik Allaha ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ

Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński. Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ - وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ - فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ أَبُو هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ مَا شَأْنُكَ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلاَءِ النَّاسُ وَرَائِي فَقَالَ ‏"‏ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ قَالَ ‏"‏ اذْهَبْ بِنَعْلَىَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ ‏"‏ فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلاَنِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏.‏ فَقُلْتُ هَاتَانِ نَعْلاَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ ‏.‏ فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَىَّ فَخَرَرْتُ لاِسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً وَرَكِبَنِي عُمَرُ فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ لَقِيتُ عُمَرَ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَىَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لاِسْتِي قَالَ ارْجِعْ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَلاَ تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَخَلِّهِمْ ‏"‏ ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział mi Zuhajr ibn Harb, opowiedział nam Umar ibn Junus al-Hanafi, opowiedział nam Ikrima ibn Ammar, który rzekł: Opowiedział mi Abu Kasir, który rzekł: Opowiedział mi Abu Hurajra, który rzekł: Siedzieliśmy wokół Wysłannika Allaha ﷺ, a wśród nas byli Abu Bakr i Umar w grupie ludzi. Wtedy Wysłannik Allaha ﷺ powstał spośród nas i zwlekał z powrotem, więc obawialiśmy się, że mógł zostać zaatakowany lub odcięty od nas pod naszą nieobecność. Zaniepokoiliśmy się i wstaliśmy; ja byłem pierwszym, który się zaniepokoił. Wyszedłem szukać Wysłannika Allaha ﷺ, aż dotarłem do ogrodu należącego do Ansarów, z plemienia Banu an-Nadżdżar. Obszedłem go wokół, szukając bramy, ale żadnej nie znalazłem. Zobaczyłem wtedy strumyk (rabi') wpływający do ogrodu ze studni na zewnątrz – a rabi' to mały kanał – więc skuliłem się jak lis i wszedłem tam, gdzie był Wysłannik Allaha ﷺ. On rzekł:

„Abu Hurajra?”. Odpowiedziałem: „Tak, o Wysłanniku Allaha”. Zapytał: „Co cię trapi?”. Rzekłem: „Byłeś wśród nas, potem wstałeś i zwlekałeś z powrotem, więc obawialiśmy się, że zostałeś zaatakowany lub odcięty od nas, i zaniepokoiliśmy się. Byłem pierwszym, który wyszedł, dotarłem do tego ogrodu i skuliłem się jak lis, by wejść, a ci ludzie są za mną”. Wtedy on rzekł: „O Abu Hurajra” i dał mi swoje sandały, mówiąc: „Idź z tymi dwoma moimi sandałami i kogo spotkasz za tym ogrodem, kto zaświadczy, że nie ma boga poza Allahem, z całkowitą pewnością w swym sercu, temu przekaż radosną wieść o Raju”. Pierwszym, którego spotkałem, był Umar, który zapytał: „Cóż to za sandały, Abu Hurajra?”. Odpowiedziałem: „To sandały Wysłannika Allaha ﷺ, który posłał mnie z nimi, abym przekazał radosną wieść o Raju każdemu, kogo spotkam, a kto zaświadczy, że nie ma boga poza Allahem, z pewnością w swym sercu”. Wtedy Umar uderzył mnie dłonią w pierś, tak że upadłem na pośladki. Rzekł: „Wracaj, Abu Hurajra!”. Wróciłem więc do Wysłannika Allaha ﷺ, zalewając się łzami, a Umar szedł tuż za mną. Wysłannik Allaha ﷺ zapytał mnie: „Co ci się stało, Abu Hurajra?”. Rzekłem: „Spotkałem Umara i poinformowałem go o misji, z którą mnie posłałeś; wtedy uderzył mnie w pierś, przez co upadłem na pośladki, i kazał mi wracać”. Wysłannik Allaha ﷺ zapytał go: „O Umarze, co skłoniło cię do tego czynu?”. Umar odpowiedział: „O Wysłanniku Allaha, niech mój ojciec i matka będą poświęceni za ciebie! Czy posłałeś Abu Hurajrę ze swoimi sandałami, by przekazać radosną wieść o Raju każdemu, kogo spotka, a kto zaświadczy, że nie ma boga poza Allahem, z pewnością w swym sercu?”. Prorok odpowiedział: „Tak”. Umar rzekł: „Nie czyń tego, gdyż obawiam się, że ludzie zaczną polegać wyłącznie na tym i zaniedbają uczynki; pozwól im dalej działać”. Wtedy Wysłannik Allaha ﷺ rzekł: „Pozwól im zatem”.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Szczera wiara w tawhid daje nadzieję na Raj, ale nie zastępuje dobrych uczynków.

Kontekst i przyczyna

Towarzysze niepokoili się, gdy Prorok ﷺ długo nie wracał. Polecił Abu Hurajra, by przekazał dobrą nowinę o Raju ludziom, którzy szczerze i z pewnością wierzą w jedność Allaha. Umar obawiał się, że polegną na tej obietnicy i zaniedbają dobre uczynki.

Objaśnienie trudnych słów
Tawhid

Wiara, że tylko Allah ma prawo do tego, by Go czcić.

Pełna pewność w sercu

Szczere przekonanie o prawdziwości wyznania wiary, a nie tylko wypowiadanie jego słów.

Polegać na czymś

Uznać, że coś wystarczy, i z tego powodu nie podejmować dalszych starań.

Wnioski uczonych

Uczeni podkreślają, że wyznanie wiary wymaga szczerego przekonania, a obietnica z nim związana nie daje przyzwolenia na zaniedbywanie dobrych uczynków. Umar wskazał na duszpasterski dylemat: prawdziwy przekaz może zostać źle zrozumiany, jeśli przekazuje się go bez kontekstu. Prorok ﷺ potwierdził to ostrzeżenie i nakazał pozwolić ludziom dalej spełniać dobre uczynki. Cztery sunnickie szkoły prawa uznają, że wiara i uczynki są razem istotne, choć szczegółowo omawiają, jak dokładnie uczynki wiążą się z wiarą.

Lekcje na dziś
  1. Wypowiadaj wyznanie wiary ze szczerym przekonaniem i pozwól, by to przekonanie kierowało twoimi wyborami.
  2. Nie przestawaj się modlić, czynić dobra i brać odpowiedzialności; nadzieja w Allahu nie zastępuje wysiłku.
  3. Przekazuj dobrą nowinę roztropnie i wyjaśniaj ją tak, by zapobiegać błędnym wnioskom.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.