Sahih Muslim, hadis 4607
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ، حُمَيْدٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ رَافِعٍ - قَالَ ابْنُ رَافِعٍ وَابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ، أَخْبَرَهُ مِنْ، فِيهِ إِلَى فِيهِ قَالَ انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّأْمِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابٍ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى هِرَقْلَ يَعْنِي عَظِيمَ الرُّومِ - قَالَ - وَكَانَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى هِرَقْلَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالُوا نَعَمْ - قَالَ - فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ فَأَجْلَسَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا . فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي ثُمَّ دَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ لَهُ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنِ الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ . قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَايْمُ اللَّهِ لَوْلاَ مَخَافَةَ أَنْ يُؤْثَرَ عَلَىَّ الْكَذِبُ لَكَذَبْتُ . ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِن�� آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ لاَ . قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ . قَالَ وَمَنْ يَتَّبِعُهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ . قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ لاَ بَلْ يَزِيدُونَ . قَالَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ . قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قَالَ قُلْتُ تَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالاً يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ . قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ . وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا . قَالَ فَوَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ . قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ . قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا . وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ . فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ . وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ أَضُعَفَاؤُهُمْ أَمْ أَشْرَافُهُمْ فَقُلْتَ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ . وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ . فَقَدْ عَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ . وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَهُ سَخْطَةً لَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ . وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ . وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ . وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَدْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالاً يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ . وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لاَ يَغْدِرُ . وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ . وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ . فَقُلْتُ لَوْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ . قَالَ ثُمَّ قَالَ بِمَ يَأْمُرُ كُمْ قُلْتُ يَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ قَالَ إِنْ يَكُنْ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَمْ أَكُنْ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَىَّ . قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ وَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ وَ { يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ} فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ عِنْدَهُ وَكَثُرَ اللَّغْطُ وَأَمَرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا . قَالَ فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ إِنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ - قَالَ - فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ .
Opowiedzieli nam Ishaq ibn Ibrahim al-Hanzali, Ibn Abi Umar, Muhammad ibn Rafi' i Abd ibn Humaid —przy czym brzmienie pochodzi od Ibn Rafi'a—; Ibn Rafi' i Ibn Abi Umar powiedzieli:
„Opowiedział nam”, a pozostali dwaj powiedzieli: „Poinformował nas” Abd ar-Razzak; poinformował nas Ma'mar, od az-Zuhriego, od Ubaidallaha ibn Abdallaha ibn Utby, od Ibn Abbasa: Abu Sufjan osobiście przekazał mu tę wiadomość z ust do ust, mówiąc: „Wyruszyłem w okresie zawieszenia broni między mną a Wysłannikiem Allaha ﷺ. Gdy przebywałem w Szamie, dostarczono list od Wysłannika Allaha ﷺ do Herakliusza, cesarza Rzymian. Przyniósł go Dihja al-Kalbi, który wręczył go namiestnikowi Busry, a ten przekazał go Herakliuszowi. Herakliusz zapytał: »Czy jest tu ktoś z ludu tego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem?«. Odpowiedziano: »Tak«. Wezwano mnie wraz z grupą Kurajszytów i weszliśmy przed oblicze Herakliusza, który kazał nam usiąść przed sobą. Zapytał: »Kto z was jest najbliżej spokrewniony z tym człowiekiem, który twierdzi, że jest prorokiem?«. Abu Sufjan powiedział: »To ja«. Kazano mi usiąść przed nim, a moim towarzyszom za mną. Następnie wezwał swojego tłumacza i rzekł do niego: »Powiedz im, że będę pytał tego oto o człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem; jeśli skłamie mi, zaprzeczcie mu«. Abu Sufjan powiedział: »Na Allaha! Gdyby nie obawa, że przypisano by mi kłamstwo, skłamałbym«. Potem Herakliusz rzekł do swego tłumacza: »Zapytaj go o jego pochodzenie wśród nich«. Odpowiedziałem: »Jest wśród nas szlachetnego rodu«. Zapytał: »Czy wśród jego przodków był jakiś król?«. Odpowiedziałem: »Nie«. Zapytał: »Czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim powiedział to, co powiedział?«. Odpowiedziałem: »Nie«. Zapytał: »Czy idą za nim szlachetni, czy słabi?«. Odpowiedziałem: »Raczej słabi«. Zapytał: »Czy ich przybywa, czy ubywa?«. Odpowiedziałem: »Nie, raczej ich przybywa«. Zapytał: »Czy ktoś wyrzeka się swojej religii z niezadowolenia po jej przyjęciu?«. Odpowiedziałem: »Nie«. Zapytał: »Czy walczyliście z nim?«. Odpowiedziałem: »Tak«. Zapytał: »Jak przebiegała wasza walka z nim?«. Odpowiedziałem: »Wojna między nami a nim była zmienna: raz on nas pokonuje, a raz my jego«. Zapytał: »Czy kiedykolwiek zdradził?«. Odpowiedziałem: »Nie, ale obecnie mamy z nim zawieszenie broni i nie wiemy, co uczyni«. Abu Sufjan dodał: »Na Allaha! Nie mogłem wtrącić żadnego innego słowa poza tym«. Herakliusz zapytał: »Czy ktokolwiek przed nim mówił coś podobnego?«. Odpowiedziałem: »Nie«. Wtedy Herakliusz rzekł do swego tłumacza: »Powiedz mu: Pytałem cię o jego pochodzenie i stwierdziłeś, że jest wśród was szlachetnego rodu; tak właśnie posyłani są wysłannicy – z najszlachetniejszych rodów swych ludów. Pytałem cię, czy wśród jego przodków był król, a ty odpowiedziałeś, że nie; gdyby wśród jego przodków był król, powiedziałbym, że to człowiek domagający się królestwa swoich ojców. Pytałem cię o jego zwolenników, czy są szlachetni, czy słabi, a ty odpowiedziałeś, że słabi, a tacy właśnie są zwolennicy wysłanników. Pytałem cię, czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim powiedział to, co powiedział, a ty odpowiedziałeś, że nie; zrozumiałem więc, że skoro nie kłamał wobec ludzi, nigdy nie kłamałby na temat Allaha. Pytałem cię, czy ktoś wyrzeka się swojej religii z niezadowolenia po jej przyjęciu, a ty odpowiedziałeś, że nie; taka właśnie jest wiara, gdy zmiesza się z radością serc. Pytałem cię, czy ich przybywa, czy ubywa, a ty odpowiedziałeś, że ich przybywa; taka jest wiara, aż do jej dopełnienia. Pytałem cię, czy walczyliście z nim, a ty odpowiedziałeś, że tak, i że wojna między wami była zmienna, raz on was pokonuje, a raz wy jego; tak właśnie wysłannicy są doświadczani, a potem odnoszą ostateczne zwycięstwo. Pytałem cię, czy zdradził, a ty odpowiedziałeś, że nie; tacy są wysłannicy, nigdy nie zdradzają. Pytałem cię, czy ktokolwiek przed nim mówił coś podobnego, a ty odpowiedziałeś, że nie; gdyby ktoś mówił to wcześniej, pomyślałbym, że to człowiek naśladujący wcześniejsze słowa«. Następnie zapytał: »Co wam nakazuje?«. Odpowiedziałem: »Nakazuje nam modlitwę, zakat, podtrzymywanie więzów rodzinnych i czystość«. Herakliusz rzekł: »Jeśli to, co mówisz o nim, jest prawdą, to z pewnością jest on prorokiem. Wiedziałem, że ma się pojawić, ale nie sądziłem, że będzie spośród was. Gdybym wiedział, że mogę do niego dotrzeć, pragnąłbym go spotkać; a gdybym był przy nim, obmyłbym mu stopy. Jego władztwo z pewnością ogarnie to, co jest pod moimi stopami«. Następnie zażądał listu od Wysłannika Allaha ﷺ i go przeczytał. Było w nim napisane: »W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego. Od Muhammada, Wysłannika Allaha, do Herakliusza, cesarza Rzymian. Pokój temu, kto idzie drogą prostą. A zatem: Wzywam cię do Islamu. Przyjmij Islam, a będziesz bezpieczny; przyjmij Islam, a Allah da ci twoją nagrodę podwójnie. Jeśli zaś się odwrócisz, spadnie na ciebie grzech arisijjin (poddanych)«. Oraz: {O Ludzie Księgi! Przyjdźcie do słowa wspólnego między nami a wami: abyśmy nie czcili nikogo oprócz Allaha, abyśmy niczego Mu nie przypisywali jako współtowarzyszy i aby jedni z nas nie brali drugich za panów poza Allahem. Jeśli zaś się odwrócą, powiedzcie: »Świadczymy, że jesteśmy muzułmanami«} [3:64]. Gdy skończył czytać list, podniosły się głosy wokół niego, powstał wielki zgiełk i rozkazał nas wyprowadzić. Wychodząc, powiedziałem do moich towarzyszy: »Sprawa syna Abu Kabszy stała się poważna; nawet król Banu al-Asfar się go boi«. Od tamtej pory byłem przekonany, że sprawa Wysłannika Allaha ﷺ zatryumfuje, aż Allah wprowadził mnie do Islamu.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Hiraql rozpoznał oznaki proroctwa w prawdomówności Mahometa ﷺ.
Abū Sufyān opowiedział o swoim spotkaniu z cesarzem Hiraqlem w Syrii podczas rozejmu z Prorokiem ﷺ. Hiraql wypytywał go o Mahometa ﷺ, a następnie odczytał jego list z zaproszeniem do islamu.
Cesarz Cesarstwa Bizantyjskiego, nazywany w przekazie władcą Rzymian.
Obowiązkowa forma jałmużny, którą muzułmanie przekazują na określonych warunkach.
Zawarte porozumienie lub układ pokojowy, którego należy dotrzymać.
Klasyczni uczeni wyciągają z pytań Hiraqla wniosek, że prawdomówność przed otrzymaniem proroctwa, wierni i wytrwali zwolennicy oraz dotrzymywanie traktatów są oznakami wiarygodności posłańca. Przekaz podkreśla również, że liczba wierzących może wzrastać, a posłańcy przechodzą próby, zanim nadejdzie ostateczne zwycięstwo. Wezwanie do modlitwy, zakāt, podtrzymywania więzi rodzinnych i czystości pokazuje, że wiara łączy się z kultem Boga i dobrym charakterem.
- Bądź prawdomówny, nawet gdy prawda nie służy twojej własnej pozycji.
- Dotrzymuj umów i traktatów, także wobec osób, z którymi jesteś w konflikcie.
- Niech wiara przejawia się w modlitwie, trosce o rodzinę i czystym postępowaniu.
Ta wersja również opisuje pytania Hiraqla zadawane Abū Sufyānowi oraz jego ocenę oznak proroctwa.
Sahih Muslim · #4609 (Sahih)Przekaz wspomina, że Prorok ﷺ wysyłał listy do władców, nawiązując tym samym do jego listu do Hiraqla.
Sahih al-Bukhari · #2 (Sahih)Znany przekaz o intencjach podkreśla, że wiara i uczynki wymagają szczerego ukierunkowania.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.