Księga Pokuty · Sahih Muslim

Sahih Muslim, hadis 7021

Przekazany przez Aisha. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Księga Pokuty
صحيح مسلم
Kto go przekazał?

Przekazał Aisha

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، الأَيْلِيُّ ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، وَالسِّيَاقُ، حَدِيثُ مَعْمَرٍ مِنْ رِوَايَةِ عَبْدٍ وَابْنِ رَافِعٍ قَالَ يُونُسُ وَمَعْمَرٌ جَمِيعًا عَنِ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَعَلْقَمَةُ بْنِ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ كَانَ أَوْعَى لِحَدِيثِهَا مِنْ بَعْضٍ وَأَثْبَتَ اقْتِصَاصًا وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا ذَكَرُوا أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ - قَالَتْ عَائِشَةُ - فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ فِيهَا سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَذَلِكَ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ مَسِيرَنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوِهِ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ مِنْ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ فَلَمَسْتُ صَدْرِي فَإِذَا عِقْدِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَحَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِيَ الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنِّي فِيهِ - قَالَتْ - وَكَانَتِ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُهَبَّلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَحَلُوهُ وَرَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا وَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ فَتَيَمَّمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ فِيهِ وَظَنَنْتُ أَنَّ الْقَوْمَ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ قَدْ عَرَّسَ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَادَّلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَقَدْ كَانَ يَرَانِي قَبْلَ أَنْ يُضْرَبَ الْحِجَابُ عَلَىَّ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَوَاللَّهِ مَا يُكَلِّمُنِي كَلِمَةً وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدِهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ فِي شَأْنِي وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ وَلاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏ ‏.‏ فَذَاكَ يَرِيبُنِي وَلاَ أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقِهْتُ وَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَلاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنَّ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي التَّنَزُّهِ وَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ بِنْتُ أَبِي رُهْمِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا ابْنَةُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ بْنِ عَبَّادِ بْنِ الْمُطَّلِبِ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَبِنْتُ أَبِي رُهْمٍ قِبَلَ بَيْتِي حِينَ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ ‏.‏ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلاً قَدْ شَهِدَ بَدْرًا ‏.‏ قَالَتْ أَىْ هَنْتَاهُ أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قُلْتُ وَمَاذَا قَالَ قَالَتْ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَتَيَقَّنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا ‏.‏ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا - قَالَتْ - قُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ أَصَبَحْتُ أَبْكِي وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ - قَالَتْ - فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ لَهُمْ مِنَ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هُمْ أَهْلُكَ وَلاَ نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا ‏.‏ وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ - قَالَتْ - فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ ‏"‏ أَىْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ مِنْ عَائِشَةَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ لَهُ بَرِيرَةُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا قَطُّ أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ - قَالَتْ - فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ - قَالَتْ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ ‏"‏ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَ أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ‏"‏ ‏.‏ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الأَنْصَارِيُّ فَقَالَ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ - قَالَتْ - فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ رَجُلاً صَالِحًا وَلَكِنِ اجْتَهَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ ‏.‏ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ - قَالَتْ - وَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ثُمَّ بَكَيْتُ لَيْلَتِي الْمُقْبِلَةَ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَأَبَوَاىَ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي اسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي - قَالَتْ - فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ - قَالَتْ - وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ لِي مَا قِيلَ وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي بِشَىْءٍ - قَالَتْ - فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبٍ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ ‏.‏ فَقَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لأُمِيِّ أَجِيبِي عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَرَفْتُ أَنَّكُمْ قَدْ سَمِعْتُمْ بِهَذَا حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي نُفُوسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ فَإِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُونَنِي وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ كَمَا قَالَ أَبُو يُوسُفَ فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ‏.‏ قَالَتْ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي - قَالَتْ - وَأَنَا وَاللَّهِ حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنْ يُنْزَلَ فِي شَأْنِي وَحْىٌ يُتْلَى وَلَشَأْنِي كَانَ أَحْقَرَ فِي نَفْسِي مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَجْلِسَهُ وَلاَ خَرَجَ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ أَحَدٌ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ عِنْدَ الْوَحْىِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ فِي الْيَوْمِ الشَّاتِ مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَيْهِ - قَالَتْ - فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَضْحَكُ فَكَانَ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ ‏"‏ أَبْشِرِي يَا عَائِشَةُ أَمَّا اللَّهُ فَقَدْ بَرَّأَكِ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ بَرَاءَتِي - قَالَتْ - فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏ إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ‏}‏ عَشْرَ آيَاتٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ هَؤُلاَءِ الآيَاتِ بَرَاءَتِي - قَالَتْ - فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَفَقْرِهِ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَيْهِ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ ‏.‏ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏ وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏ أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ‏}‏ قَالَ حِبَّانُ بْنُ مُوسَى قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ هَذِهِ أَرْجَى آيَةٍ فِي كِتَابِ اللَّهِ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي ‏.‏ فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ وَقَالَ لاَ أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَأَلَ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَمْرِي ‏"‏ مَا عَلِمْتِ أَوْ مَا رَأَيْتِ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ إِلاَّ خَيْرًا ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ بِنْتُ جَحْشٍ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَهَذَا مَا انْتَهَى إِلَيْنَا مِنْ أَمْرِ هَؤُلاَءِ الرَّهْطِ ‏.‏ وَقَالَ فِي حَدِيثِ يُونُسَ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ ‏.‏

Tłumaczenie

Sa'id b. Musayyib, 'Urwa b. Zubair, 'Alqama b. Waqqas i 'Ubaidullah b. Abdullah b. 'Utba b. Mas'ud--wszyscy oni przekazali historię fałszywego oszczerstwa przeciwko 'A'iszy, żonie Proroka (ﷺ). I oni (oszczercy) powiedzieli to, co mieli do powiedzenia, ale Allah uniewinnił ją od tego zarzutu, a wszyscy oni przekazali część hadithu, a niektórzy z nich, którzy mieli lepszą pamięć, przekazali więcej i z lepszą retencją, i starałem się zachować ten hadith (słuchając) od każdego z nich, który mi go przekazał, a niektórzy z nich potwierdzili to nawzajem. (Podsumowana treść fałszywego oszczerstwa brzmi tak): 'A'isha powiedziała: Za każdym razem, gdy Allah's Messenger (ﷺ) zamierzał wyruszyć w podróż, rzucał losy wśród swoich żon i wybierał jedną z nich, z którą szedł. Zdarzyło się, że rzucił losy wśród nas podczas wyruszania na bitwę i los padł na mnie, więc wyruszyłam razem z Allah's Messengerem (ﷺ). Dotyczy to okresu, gdy została objawiona nakaz zasłony. Byłam noszona w haudaj i zostałam złożona tam, gdzie mieliśmy zostać. Krótko mówiąc, gdy wyruszyliśmy w drogę powrotną z wyprawy i nasz karawan był blisko Medyny, Allah's Messenger (ﷺ) polecił jedną noc iść naprzód. Ja również wstałam, gdy wydano rozkaz marszu, i ruszyłam, aż wyszłam z obozów armii, a po załatwieniu potrzeb przyszłam na moje miejsce. Dotknęłam swojej piersi i zauważyłam, że mój naszyjnik, który był zrobiony z kamieni zafar, został złamany. Cofnęłam się i próbowałam znaleźć mój naszyjnik, co mnie tam zatrzymało. Grupa ludzi, którzy założyli mi siodło i położyli mój haudaj na wielbłądach, ruszyła naprzód. Myśleli, że jestem w nim. Kobiety w tamtych czasach były lekkiej wagi i nie miały dużo ciała, ponieważ jadły mniej jedzenia; więc nie odczuli ciężaru mojego haudaju, gdy go nakładali na wielbłąda, ponieważ byłam wtedy młodą dziewczyną. Więc popędzili wielbłąda i odjechali, a ja znalazłam mój naszyjnik po odjeździe armii. Wróciłam na swoje miejsce i nikogo nie było, kto by wołał lub odpowiadał na wołanie. Czekałam na swoim miejscu, mając nadzieję, że gdy ludzie mnie nie znajdą, wrócą. Więc siedziałam na swoim miejscu. Zostałam ogarnięta snem i zasnęłam. Safwan b. Mu'attal Sulami Dhakwini, który został w tyle za armią z powodu odpoczynku, przyszedł do mnie, idąc w późniejszej części nocy, i zobaczył ciało osoby, która spała. Podszedł do mnie i rozpoznał mnie, bo widział mnie wcześniej, zanim nakazano mi zachować purdę. Zrozumiał mnie po jego głosie, gdy recytował Inna lillahi wa inna ilaihi raji'un [Do Allah należy wyłączna własność i do Niego powracamy]. I zakryłam głowę swoim hełmem. Przy Allahu, nie powiedział do mnie ani słowa, ani ja nie usłyszałam od niego słowa, oprócz Inna lillahi. Kazał swoim wielbłądom uklęknąć, a ja wsiadłam na wielbłąda, gdy naciskał przednią nogę wielbłąda, i ruszył, prowadząc wielbłąda za nos, na którym jechałam, aż dotarliśmy do armii, gdzie rozbili obóz na odpoczynek z powodu skrajnego upału. Biada tym, którzy żywili wątpliwości co do mnie, a najbardziej znanym z nich był 'Abdullah b. Ubayy, wielki hipokryta. Dotarliśmy do Medyny, a ja zachorowałam na miesiąc. Ludzie dyskutowali nad oświadczeniami tych, którzy rzucili na mnie te oszczerstwa. Byłam całkowicie nieświadoma tego. To jednak wywołało wątpliwości w moim umyśle, ponieważ nie widziałam, aby Allah's Messenger (ﷺ) obchodził się ze mną z taką życzliwością, jak to robił wcześniej, gdy zachorowałam. Prorok (ﷺ) przychodził i witał mnie słowami Assalam-o-'Alaikum i pytał tylko, jak się czuję. To wywołało wątpliwości w moim umyśle, ale nie znałam zła. Płakałam na zewnątrz, mimo słabnącego zdrowia, i szła ze mną Umm Mistah, która powiedziała: Córka Abu Rhm b. Muttalib b. 'Abd Manaf, a jej matka była córką Sakhr b. 'Amir, siostrą matki Abu Bakra Sidiqa, a jej synem był Mistah b. Uthatha b. 'Abbad b. Muttalib. Ja i córka Abu Rahm skierowałyśmy się w stronę mojego domu. Coś wpadło do nakrycia głowy Umm Mistah i powiedziała: Biada Mistahowi. A ja powiedziałam: Biada temu, co mówisz. Czy przeklinasz ludzi, którzy brali udział w Badrze? Ona powiedziała: Niewinna kobieto, czy nie słyszałaś, co on powiedział? Ja zapytałam: Co powiedział? Ona przekazała mi wypowiedź tych, którzy rzucili na mnie fałszywe oszczerstwa. Moja choroba się pogorszyła. Poszłam do mojego domu, a Allah's Messenger (ﷺ) przyszedł do mnie, pozdrowił mnie i powiedział: Jak się ma ta kobieta? Powiedziałam: Czy pozwolisz mi iść do domu moich rodziców? Ona (dalsza część) powiedziała: W tym czasie postanowiłam to potwierdzić u nich. Allah's Messenger (ﷺ) pozwolił mi. Poszłam do domu moich rodziców i powiedziałam do mojej matki: Mamo, czy wiesz, o czym ludzie mówią? Ona powiedziała: Moja córko, nie martw się. Przy Allahu, jeśli jest piękna kobieta, którą kocha jej mąż, a ma też konkubiny, to mówią o niej wiele rzeczy. Ja powiedziałam: Uświęć Allah, o czym mówią ludzie? Płakałam całą noc, aż do rana, i nie zmrużyłam oka, płakałam nawet rano. Ponieważ opóźniono objawienie (w tej sprawie), więc Allah's Messenger (ﷺ) wezwał 'Ali ibn Abi 'Talib i Usamę b. Zaid, aby zapytali ich o radę w sprawie rozstania z żoną. Usama b. Zaid powiedział: Allah's Messenger, bronię twojego honoru przeciwko niemu. Jeśli należy do plemienia Aus, odcięlibyśmy mu kark, a jeśli należy do plemienia naszego brata Khazraj i rozkażesz nam, wykonamy twoje polecenie. Następnie 'Ubaidah b. Sa'd wstał. Był szefem plemienia Khazraj. Był z natury pobożny, ale miał pewne tribalne uprzedzenia i powiedział do Sa'da b. Mu'adh: Przy wiecznym istnieniu Allah, nie mówisz prawdy, nie będziesz w stanie go zabić i nie masz na to mocy. Wtedy stanął Usaid b. Hudair, który był pierwszym kuzynem Sa'da b. Mu'adh, i powiedział do Sa'da b. 'Ubada: Przy wiecznym istnieniu Allah, nie mówisz prawdy. Zabijemy go. Jesteś hipokrytą i tak argumentujesz w obronie hipokrytów, aż obie plemiona, Aus i Khazraj, zaczęły się gotować do walki, aż do momentu, gdy Allah's Messenger (ﷺ) stał na pulpicie i próbował uspokoić ich gniew, aż ucichli, i tak zapadła cisza. 'A'isha dalej relacjonowała: Spędziłam cały dzień na płaczu, nawet noc i nie zmrużyłam oka następnej nocy. Moi rodzice myśleli, że ten ciągły płacz złamie moje serce. Płakałam, a oni siedzieli obok mnie. W tym czasie przyszła do mnie kobieta z Ansaru. Pozwoliłam jej mnie zobaczyć i ona również zaczęła płakać. I byliśmy w takim stanie, że Allah's Messenger (ﷺ) przyszedł i mnie pozdrowił, a potem usiadł. Nie siedział ze mną od miesiąca, gdy ta plotka się rozprzestrzeniła, i nie było żadnego objawienia (które wyjaśniłoby moją sprawę). Allah's Messenger (ﷺ) recytował Tashahhud (Nie ma boga oprócz Allah, a Muhammad jest Jego Posłańcem) i potem powiedział: Wracając do sedna, 'A'isha, to co do mnie dotarło o tobie, a jeśli jesteś niewinna, Allah sam potwierdzi twój honor, a jeśli przypadkowo popełniłaś błąd, szukaj przebaczenia u Allah; On ci wybaczy, bo gdy sługa wyznaje swój błąd i pokutuje, Allah zwraca się do niego z miłosierdziem, przyjmując jego pokutę. Gdy Allah's Messenger (ﷺ) mówił, moje łzy wyschły i nie spłynęła ani jedna łza z moich oczu. Powiedziałam do mojego ojca: Odpowiedz Allah's Messengerowi (ﷺ) w moim imieniu. On powiedział: Przy Allahu, nie wiem, co mam powiedzieć Allah's Messengerowi (ﷺ). Potem powiedziałam do mojej matki: Odpowiedz Allah's Messengerowi (ﷺ) w moim imieniu, ale ona powiedziała: Przy Allahu, nie wiem, co mam powiedzieć Allah's Messengerowi (ﷺ). Byłam wtedy małą dziewczynką i niewiele czytałam z Qur'anu, ale powiedziałam: Przy Allahu, widzę, że słyszałaś o tym i utknęło to w twoim umyśle, i wzięłaś to za prawdę, więc jeśli powiem ci, że jestem niewinna, a Allah wie, że jestem niewinna, nigdy nie uwierzyłabyś mi. A jeśli przyznaję się do (rzekomego) błędu przed tobą, podczas gdy Allah wie, że jestem całkowicie niewinna (i nie popełniłam tego grzechu), to uznasz mnie za prawdziwą, i przy Allahu, nie mam innej alternatywy dla siebie i dla ciebie, jak to, co powiedział ojciec Yusuf: (Mój sposób to) piękna cierpliwość. I Allah jest tym, od którego trzeba szukać pomocy w tej (sytuacji), którą opisujecie

" (xii 18). Po tym odwróciłam twarz na drugą stronę i położyłam się na łóżku. Przy Allahu, byłam w pełni świadoma, że jestem niewinna, ale nie spodziewałam się, że Allah objawi Wahy Matlu (Qur'aniczny Wahy) w mojej sprawie, bo nie uważałam się za tak ważną, aby Allah, Wzniosły i Chwalebny, przemawiał w tej sprawie słowami do recytacji. Miałam nadzieję, że Allah w wizji da znak mojej niewinności Allah's Messengerowi (ﷺ) podczas jego snu. I przy Allahu, Allah's Messenger (ﷺ) nie ruszył się z miejsca, gdzie siedział, i nikt z mojej rodziny nie odszedł, aż Allah, Wzniosły i Chwalebny, objawił objawienie na Allah's Messengerze (ﷺ) tam i wtedy, i poczuł ciężar, który zwykle odczuwał podczas otrzymywania objawienia. Zaczął pocić się z powodu ciężaru słów Allah, które zstępowały na niego nawet podczas zimy, i krople jego potu spadały jak srebrne koraliki. Gdy ten stan otrzymywania objawienia się skończył, Prorok (ﷺ) uśmiechnął się, a pierwszymi słowami, które do mnie powiedział, było: 'A'isha, są dla ciebie dobre wieści. Zaprawdę, Allah uniewinnił twój honor, a moja matka, stojąca obok mnie, powiedziała: Wstań (i dziękuj mu, czyli Świętemu Prorokowi). Ja powiedziałam: Przy Allahu, nie będę mu dziękować ani go chwalić, ale Allahowi, który zstąpił objawienie potwierdzające mój honor. Ona ('A'isha) powiedziała: Allah, Wzniosły i Chwalebny, objawił:" 'Zaprawdę, ci, którzy szerzyli oszczerstwo, są bandą spośród was" (i) dziesięć (kolejnych) wersetów dotyczących mojej niewinności. Ona dalej powiedziała: Abu Bakr zwykł dawał Mistahowi (jakąś stypendium) jako wyraz pokrewieństwa i z powodu jego ubóstwa, i on (Abu Bakr) powiedział: Przy Allahu, od tej pory nie będę mu niczego dawał. 'A'isha powiedziała: Na tym polegało, że Allah Wzniosły i Chwalebny objawił ten werset:" I nie przysięgajcie, ci, którzy posiadają godność i wygodę spośród was, aby nie dawać krewnym" aż do "Nie pragnijcie, aby Allah wam przebaczył?" Hibban b. Musa' powiedział, że 'Abdullah b. Mubarak zwykł mówić: To jest werset zawarty w Księdze, który najbardziej rozświetla nadzieję. Abu Bakr powiedział: Przy Allahu, życzę, aby Allah mi przebaczył. Nigdy nie przestanę tego stypendium. I tak kontynuował dawanie mu tego stypendium, które wycofał. 'A'isha powiedziała, że Allah's Messenger (ﷺ) zapytał Zainab, córkę Jahsh, żonę Allah's Posłańca (ﷺ), o mnie, co wiedziała lub co widziała we mnie, a ona powiedziała: Allah's Messenger, nie powiem niczego bez słyszenia (z moich uszu) i widzenia (oczami). Przy Allahu, nie widzę w niej niczego złego. (I to powiedziała mimo tego, że była jedyną kobietą spośród żon Allah's Posłańca (ﷺ), która rywalizowała ze mną, ale Allah ocalił ją przed fałszywym oszczerstwem przeciwko mnie z powodu jej bojaźni Boga. Jej siostra Hamna bint Jahsh, jednak, sprzeciwiła się jej i została pokonana razem z innymi).

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Allah potwierdził niewinność Aiszy, a jej ojciec wybrał przebaczenie.

Kontekst i przyczyna

Hadis opisuje sprawę oszczerstwa dotyczącego Aiszy po wyprawie wojennej: została za wojskiem, po czym rozpowszechniano pogłoski o niej i Safwanie. Koran ogłosił jej niewinność (Koran 24:11–20).

Objaśnienie trudnych słów
al-ifk

Fałszywe i poważne oskarżenie rozpowszechniane przeciwko Aiszy.

hawdaj

Zadaszona lektyka przewożona na wielbłądzie.

skrucha

Szczery żal za grzech, proszenie Allaha o przebaczenie i zaprzestanie grzeszenia.

Wnioski uczonych

Uczeni podkreślają, że oskarżenia o cudzołóstwo wymagają dowodów i że nie wolno rozpowszechniać pogłosek. Wersety Koranu dotyczące oszczerstwa potwierdzają niewinność Aiszy. Z tego, że Abu Bakr wznowił wsparcie dla Mistaha, uczeni wyprowadzają wniosek, iż przebaczenie i dalsza dobroczynność są lepsze niż uraza, nawet gdy ktoś nas skrzywdził. Cztery sunnickie szkoły prawa omawiają zasady dotyczące oszczerstwa i wymaganych dowodów w swoim orzecznictwie; ta relacja nie daje przyzwolenia na samosąd, co wyraźnie pokazują nieopanowane reakcje opisane w historii.

Lekcje na dziś
  1. Nie rozpowszechniaj poważnych oskarżeń; sprawdzaj fakty i chroń czyjąś godność.
  2. Gdy ktoś wyrządzi ci krzywdę, rozważ przebaczenie i — jeśli to stosowne — nadal czyń dobro.
  3. Gdy pogłoska wywołuje napięcia, uspokajaj rozmowę i zapobiegaj samosądowi.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.