Księga Zuhdu i Miękkości Serc · Sahih Muslim

Sahih Muslim, hadis 7511

Przekazany przez Suhaib ibn Sinan. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Księga Zuhdu i Miękkości Serc
صحيح مسلم
Kto go przekazał?

Przekazał Suhaib ibn Sinan

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ، أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَىَّ غُلاَمًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ ‏.‏ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلاَمًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلاَمَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي ‏.‏ وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ ‏.‏ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمِ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ ‏.‏ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَىْ بُنَىَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي ‏.‏ قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلاَ تَدُلَّ عَلَىَّ ‏.‏ وَكَانَ الْغُلاَمُ يُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَا هُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ ‏.‏ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي ‏.‏ قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ ‏.‏ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلاَمِ فَجِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَىْ بُنَىَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ ‏.‏ فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ ‏.‏ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ ‏.‏ فَرَجَفَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ ‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاقْذِفُوهُ ‏.‏ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ ‏.‏ فَانْكَفَأَتْ بِهِمُ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ ‏.‏ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ ‏.‏ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعِ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي ‏.‏ فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ ‏.‏ فَأَمَرَ بِالأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا ‏.‏ أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ ‏.‏ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتِ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلاَمُ يَا أُمَّهِ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ ‏"‏ ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Haddab ibn Chalid, opowiedział nam Hammad ibn Salama, opowiedział nam Sabit, od Abd ar-Rahmana ibn Abi Lajli, od Suhaiba, że Wysłannik Allaha ﷺ powiedział:

„Żył niegdyś król wśród tych, którzy byli przed wami, i miał on czarownika. Gdy ten się zestarzał, rzekł do króla: »Zestarzałem się już, przyślij mi więc chłopca, abym nauczył go magii«. Król posłał mu zatem chłopca, by go uczył. Na drodze do czarownika chłopiec mijał mnicha; usiadł przy nim i słuchał jego słów, które bardzo mu się spodobały. Odtąd, idąc do czarownika, zatrzymywał się u mnicha, a gdy w końcu docierał do czarownika spóźniony, ten go bił. Chłopiec poskarżył się na to mnichowi, który odrzekł: »Gdy obawiasz się czarownika, powiedz: Zatrzymała mnie rodzina. A gdy obawiasz się rodziny, powiedz: Zatrzymał mnie czarownik«. Pewnego razu, gdy tak postępował, natrafił na wielką bestię, która zablokowała drogę ludziom. Pomyślał wtedy: »Dziś dowiem się, czy lepszy jest czarownik, czy mnich«. Wziął kamień i powiedział: »O Allah, jeśli sprawa mnicha jest Ci milsza niż sprawa czarownika, zabij tę bestię, aby ludzie mogli przejść«. Rzucił kamieniem, zabił ją i ludzie przeszli. Przyszedł do mnicha i opowiedział mu o tym, a mnich rzekł: »Synu, dziś jesteś ode mnie lepszy. Twoja sprawa osiągnęła taki stan, że widzę, iż wkrótce zostaniesz poddany próbie. Jeśli będziesz doświadczany, nie wskazuj na mnie«. Chłopiec zaczął uzdrawiać niewidomych od urodzenia i trędowatych oraz leczyć ludzi z różnych chorób. Usłyszał o tym dworzanin króla, który stracił wzrok; przyszedł do chłopca z licznymi darami i powiedział: »Wszystko, co tu zgromadziłem, będzie twoje, jeśli mnie uzdrowisz«. Chłopiec odparł: »Ja nikogo nie uzdrawiam, uzdrawia jedynie Allah. Jeśli uwierzysz w Allaha, będę błagał Allaha, aby cię uzdrowił«. Dworzanin uwierzył w Allaha, a Allah go uzdrowił. Wrócił do króla i usiadł przy nim jak dawniej. Król zapytał: »Kto przywrócił ci wzrok?«. Odparł: »Mój Pan«. Król rzekł: »Masz innego pana poza mną?«. Odpowiedział: »Moim Panem i twoim Panem jest Allah«. Król pochwycił go i torturował tak długo, aż wskazał chłopca. Sprowadzono chłopca, a król rzekł: »Synu, twoja magia osiągnęła taki poziom, że uzdrawiasz niewidomych od urodzenia i trędowatych, i czynisz to i owo«. Chłopiec odpowiedział: »Ja nikogo nie uzdrawiam, uzdrawia jedynie Allah«. Król pochwycił go i torturował, aż wskazał mnicha. Sprowadzono mnicha i powiedziano mu: »Wyrzeknij się swojej religii«. Odmówił. Wezwano piłę, umieszczono ją na środku jego głowy i przepiłowano go na dwie części. Następnie sprowadzono dworzanina króla i powiedziano mu: »Wyrzeknij się swojej religii«. Odmówił, więc umieszczono piłę na środku jego głowy i przepiłowano go na dwie części. Potem sprowadzono chłopca i powiedziano mu: »Wyrzeknij się swojej religii«. Odmówił. Król oddał go grupie swoich towarzyszy i rozkazał: »Zabierzcie go na górę taką a taką, wejdźcie z nim na szczyt i jeśli wyrzeknie się swojej religii, puśćcie go wolno, a jeśli nie – zrzucie go«. Zabrali go i weszli na górę, a chłopiec powiedział: »O Allah, uwolnij mnie od nich w sposób, jaki zechcesz«. Góra zatrzęsła się z nimi, spadli, a chłopiec przyszedł pieszo do króla. Król zapytał: »Co stało się z twoimi towarzyszami?«. Odparł: »Allah uwolnił mnie od nich«. Król oddał go innej grupie towarzyszy i rozkazał: »Zabierzcie go, wsadźcie do łodzi, wypłyńcie na środek morza i jeśli wyrzeknie się swojej religii, puśćcie go, a jeśli nie – wrzućcie go do wody«. Zabrali go, a chłopiec powiedział: »O Allah, uwolnij mnie od nich i od tego, co zamierzają«. Łódź wywróciła się z nimi, utonęli, a chłopiec przyszedł pieszo do króla. Król zapytał: »Co stało się z twoimi towarzyszami?«. Odparł: »Allah uwolnił mnie od nich«. Następnie chłopiec rzekł do króla: »Nie zdołasz mnie zabić, dopóki nie zrobisz tego, co ci nakazuję«. Król zapytał: »A co to takiego?«. Chłopiec odpowiedział: »Zbierz ludzi na jednym otwartym terenie, przywiąż mnie do pnia drzewa, weź strzałę z mojego kołczanu, umieść ją na środku łuku i powiedz: »W imię Allaha, Pana tego chłopca«, a następnie wystrzel. Jeśli to uczynisz, zabijesz mnie«. Król zebrał ludzi na jednym terenie, przywiązał chłopca do pnia, wziął strzałę z kołczanu, umieścił ją na środku łuku i powiedział: »W imię Allaha, Pana tego chłopca«, po czym wystrzelił. Strzała trafiła w skroń chłopca; ten przyłożył rękę do miejsca uderzenia i zmarł. Wtedy ludzie zawołali: »Uwierzyliśmy w Pana tego chłopca! Uwierzyliśmy w Pana tego chłopca! Uwierzyliśmy w Pana tego chłopca!«. Przyszli do króla i powiedziano mu: »Czy widzisz to, czego się obawiałeś? Na Allaha, twoje obawy się spełniły – ludzie uwierzyli«. Król rozkazał wykopać rowy u wylotów ulic; wykopano je i rozpalono w nich ogień. Rozkazano: »Kto nie wyrzeknie się swojej religii, zostanie wrzucony do ognia« lub mówiono mu: »Skocz w ogień«. Czynili tak, aż przyszła kobieta ze swoim dzieckiem. Zawahała się przed wejściem do ognia, ale dziecko powiedziało do niej: »Matko, bądź cierpliwa, gdyż jesteś na prawdzie«”.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Chłopiec pozostaje wierny Allahowi, a jego niezłomność prowadzi ludzi do wiary.

Objaśnienie trudnych słów
mnich

Mężczyzna, który wycofał się, by oddawać się religijnemu kultowi i nauczaniu.

rów

Głęboki wykop; król kazał rozpalić w nim ogień.

skroń

Boczna część głowy, między okiem a uchem.

Wnioski uczonych

Klasyczni uczeni wyciągają z tej opowieści wniosek, że cudowne uzdrowienie ostatecznie pochodzi od Allaha oraz że wierzący mogą pozostać niezłomni mimo prześladowań. Chłopiec nie przypisuje uzdrowienia sobie, lecz wzywa Allaha. Uczeni omawiają również to, że zaakceptował śmierć, aby ludzie mogli jawnie wyznać wiarę w Allaha; nie jest to ogólna zachęta do narażania własnego życia. Sama opowieść nie stanowi podstawy do uprawiania magii: chłopiec uznaje Allaha za Pana i Tego, który uzdrawia.

Lekcje na dziś
  1. Pozostań wierny swojej wierze, gdy presja otoczenia lub strach skłaniają cię do jej wyrzeczenia się.
  2. Nie przypisuj sobie pomocy ani uzdrowienia; proś Allaha o pomoc i uznawaj, że to On jest ostatecznym Opiekunem.
  3. Wspieraj osoby znajdujące się pod presją praktyczną pomocą i słowami otuchy.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.