Sunan an-Nasa'i, hadis 4706
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Przekaz
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا قَطَنٌ أَبُو الْهَيْثَمِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو يَزِيدَ الْمَدَنِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَوَّلُ قَسَامَةٍ كَانَتْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ كَانَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ اسْتَأْجَرَ رَجُلاً مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ فَخِذِ أَحَدِهِمْ - قَالَ - فَانْطَلَقَ مَعَهُ فِي إِبِلِهِ فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ قَدِ انْقَطَعَتْ عُرْوَةُ جُوَالِقِهِ فَقَالَ أَغِثْنِي بِعِقَالٍ أَشُدُّ بِهِ عُرْوَةَ جُوَالِقِي لاَ تَنْفِرُ الإِبِلُ فَأَعْطَاهُ عِقَالاً يَشُدُّ بِهِ عُرْوَةَ جُوَالِقِهِ فَلَمَّا نَزَلُوا وَعُقِلَتِ الإِبِلُ إِلاَّ بَعِيرًا وَاحِدًا فَقَالَ الَّذِي اسْتَأْجَرَهُ مَا شَأْنُ هَذَا الْبَعِيرِ لَمْ يُعْقَلْ مِنْ بَيْنِ الإِبِلِ قَالَ لَيْسَ لَهُ عِقَالٌ . قَالَ فَأَيْنَ عِقَالُهُ قَالَ مَرَّ بِي رَجُلٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ قَدِ انْقَطَعَتْ عُرْوَةَ جُوَالِقِهِ فَاسْتَغَاثَنِي فَقَالَ أَغِثْنِي بِعِقَالٍ أَشُدُّ بِهِ عُرْوَةَ جُوَالِقِي لاَ تَنْفِرُ الإِبِلُ . فَأَعْطَيْتُهُ عِقَالاً فَحَذَفَهُ بِعَصًا كَانَ فِيهَا أَجَلُهُ فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ أَتَشْهَدُ الْمَوْسِمَ قَالَ مَا أَشْهَدُ وَرُبَّمَا شَهِدْتُ . قَالَ هَلْ أَنْتَ مُبَلِّغٌ عَنِّي رِسَالَةً مَرَّةً مِنَ الدَّهْرِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ إِذَا شَهِدْتَ الْمَوْسِمَ فَنَادِ يَا آلَ قُرَيْشٍ فَإِذَا أَجَابُوكَ فَنَادِ يَا آلَ هَاشِمٍ فَإِذَا أَجَابُوكَ فَسَلْ عَنْ أَبِي طَالِبٍ فَأَخْبِرْهُ أَنَّ فُلاَنًا قَتَلَنِي فِي عِقَالٍ وَمَاتَ الْمُسْتَأْجَرُ فَلَمَّا قَدِمَ الَّذِي اسْتَأْجَرَهُ أَتَاهُ أَبُو طَالِبٍ فَقَالَ مَا فَعَلَ صَاحِبُنَا قَالَ مَرِضَ فَأَحْسَنْتُ الْقِيَامَ عَلَيْهِ ثُمَّ مَاتَ فَنَزَلْتُ فَدَفَنْتُهُ . فَقَالَ كَانَ ذَا أَهْلَ ذَاكَ مِنْكَ . فَمَكُثَ حِينًا ثُمَّ إِنَّ الرَّجُلَ الْيَمَانِيَّ الَّذِي كَانَ أَوْصَى إِلَيْهِ أَنْ يُبَلِّغَ عَنْهُ وَافَى الْمَوْسِمَ قَالَ يَا آلَ قُرَيْشٍ . قَالُوا هَذِهِ قُرَيْشٌ . قَالَ يَا آلَ بَنِي هَاشِمٍ . قَالُوا هَذِهِ بَنُو هَاشِمٍ . قَالَ أَيْنَ أَبُو طَالِبٍ قَالَ هَذَا أَبُو طَالِبٍ . قَالَ أَمَرَنِي فُلاَنٌ أَنْ أُبَلِّغَكَ رِسَالَةً أَنَّ فُلاَنًا قَتَلَهُ فِي عِقَالٍ . فَأَتَاهُ أَبُو طَالِبٍ فَقَالَ اخْتَرْ مِنَّا إِحْدَى ثَلاَثٍ إِنْ شِئْتَ أَنْ تُؤَدِّيَ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ فَإِنَّكَ قَتَلْتَ صَاحِبَنَا خَطَأً وَإِنْ شِئْتَ يَحْلِفُ خَمْسُونَ مِنْ قَوْمِكَ أَنَّكَ لَمْ تَقْتُلْهُ فَإِنْ أَبَيْتَ قَتَلْنَاكَ بِهِ . فَأَتَى قَوْمَهُ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُمْ فَقَالُوا نَحْلِفُ . فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ كَانَتْ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْهُمْ قَدْ وَلَدَتْ لَهُ فَقَالَتْ يَا أَبَا طَالِبٍ أُحِبُّ أَنْ تُجِيزَ ابْنِي هَذَا بِرَجُلٍ مِنَ الْخَمْسِينَ وَلاَ تُصْبِرْ يَمِينَهُ . فَفَعَلَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ يَا أَبَا طَالِبٍ أَرَدْتَ خَمْسِينَ رَجُلاً أَنْ يَحْلِفُوا مَكَانَ مِائَةٍ مِنَ الإِبِلِ يُصِيبُ كُلُّ رَجُلٍ بَعِيرَانِ فَهَذَانِ بَعِيرَانِ فَاقْبَلْهُمَا عَنِّي وَلاَ تُصْبِرْ يَمِينِي حَيْثُ تُصْبَرُ الأَيْمَانُ . فَقَبِلَهُمَا وَجَاءَ ثَمَانِيَةٌ وَأَرْبَعُونَ رَجُلاً حَلَفُوا . قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا حَالَ الْحَوْلُ وَمِنَ الثَّمَانِيَةِ وَالأَرْبَعِينَ عَيْنٌ تَطْرِفُ .
Poinformował nas Muhammad ibn Jahja, który powiedział: Opowiedział nam Abu Ma’mar, który powiedział: Opowiedział nam Abd al-Waris, który powiedział: Opowiedział nam Katan Abu al-Hajsam, który powiedział: Opowiedział nam Abu Jazid al-Madani, od Ikrimy, od Ibn Abbasa, który powiedział: Pierwszy przypadek kasamy w okresie dżahilijji miał miejsce, gdy pewien mężczyzna z Banu Haszim zatrudnił człowieka z Kurajszytów, z jednego z ich rodów. Wyruszył z nim, pędząc jego wielbłądy. Mijał ich wtedy inny mężczyzna z Banu Haszim, któremu zerwał się rzemień przy worku. Powiedział więc do najemnika:
„Ratuj mnie, daj mi powróz, którym zwiążę rzemień mojego worka, aby wielbłądy nie uciekły”. Dał mu zatem powróz, by ten mógł związać swój worek. Gdy zatrzymali się na postój i spętano wszystkie wielbłądy oprócz jednego, ten, który go zatrudnił, zapytał: „Co z tym wielbłądem, że jako jedyny nie został spętany?”. Odpowiedział: „Nie ma dla niego powroza”. Zapytał: „Gdzie jest jego powróz?”. Odparł: „Mijał mnie mężczyzna z Banu Haszim, któremu zerwał się rzemień przy worku, i wezwał mnie na pomoc, mówiąc: »Ratuj mnie, daj mi powróz, którym zwiążę rzemień mojego worka, aby wielbłądy nie uciekły«, więc dałem mu powróz”. Wtedy uderzył go kijem, co stało się przyczyną jego śmierci. Następnie mijał go mężczyzna z Jemenu, który zapytał: „Czy udasz się na sezon pielgrzymkowy?”. Odpowiedział: „Nie sądzę, choć może się to zdarzyć”. Zapytał: „Czy mógłbyś raz w życiu przekazać ode mnie wiadomość?”. Odparł: „Tak”. Polecił mu: „Jeśli znajdziesz się na sezonie pielgrzymkowym, zawołaj: »O rodzie Kurajszytów!«. Gdy ci odpowiedzą, zawołaj: »O rodzie Haszymitów!«. Gdy ci odpowiedzą, zapytaj o Abu Taliba i poinformuj go, że ten a ten zabił mnie z powodu powroza”. Najemnik zmarł. Gdy ten, który go zatrudnił, powrócił, przyszedł do niego Abu Talib i zapytał: „Co się stało z naszym towarzyszem?”. Odpowiedział: „Zachorował, troskliwie się nim opiekowałem, lecz zmarł, więc zatrzymałem się i go pochowałem”. Abu Talib rzekł: „Zasłużył sobie na to z twojej strony”. Minął pewien czas, aż w końcu jemeński mężczyzna, któremu powierzono wiadomość, przybył na sezon pielgrzymkowy. Zawołał: „O rodzie Kurajszytów!”. Odpowiedzieli: „Oto Kurajszyci”. Zawołał: „O rodzie Banu Haszim!”. Odpowiedzieli: „Oto Banu Haszim”. Zapytał: „Gdzie jest Abu Talib?”. Wskazali: „Oto Abu Talib”. Przekazał: „Ten a ten polecił mi dostarczyć ci wiadomość, że ten a ten zabił go z powodu powroza do wielbłąda”. Abu Talib udał się do oskarżonego i powiedział: „Wybierz jedną z trzech opcji: jeśli chcesz, wypłacisz sto wielbłądów, ponieważ zabiłeś naszego towarzysza przez pomyłkę; jeśli wolisz, pięćdziesięciu mężczyzn z twojego rodu przysięgnie, że go nie zabiłeś; a jeśli odmówisz, zabijemy cię w odwecie”. Poszedł do swojego ludu i opowiedział im o tym, a oni odrzekli: „Przysięgniemy”. Wtedy przyszła do Abu Taliba kobieta z Banu Haszim, która była żoną jednego z nich i urodziła mu dziecko. Powiedziała: „O Abu Talibie, pragnę, abyś zwolnił mojego syna, który jest jednym z tych pięćdziesięciu, z konieczności składania przysięgi i nie narażał go na nią”. Zgodził się na to. Następnie przyszedł do niego inny mężczyzna z tego rodu i rzekł: „O Abu Talibie, chciałeś, by pięćdziesięciu mężczyzn przysięgło zamiast wypłaty stu wielbłądów, co oznacza, że na każdego przypadają dwa wielbłądy. Oto dwa wielbłądy – przyjmij je ode mnie i nie zmuszaj mnie do przysięgi tam, gdzie inni muszą przysiegać”. Przyjął je i nie kazał mu przysięgać. Przyszło zatem czterdziestu ośmiu mężczyzn i złożyli przysięgę. Ibn Abbas powiedział: „Na Tego, w którego ręku jest moja dusza, nie minął rok, a z tych czterdziestu ośmiu nikt już nie otworzył oka”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
W sprawie zabójstwa bez rozstrzygającego dowodu Ibn Abbas opisuje dawną formę qasamy.
Ibn Abbas opowiada o pierwszej qasamie z czasów niewiedzy: wynajęty mężczyzna z Banu Haszim zmarł po tym, jak uderzył go jego pracodawca. Jemeńczyk przekazał Abu Talibowi jego ostatnią wiadomość, po czym powstał spór o odszkodowanie za krew, przysięgi i odpłatę.
Procedura oparta na przysięgach, omawiana w określonych przypadkach nierozwiązanego zabójstwa.
Świadczenie finansowe wypłacane krewnym zabitej osoby.
Sądowa kara za zabójstwo; nie wolno wymierzać jej samowolnie.
Klasyczni prawnicy omawiają qasamę jako szczególną procedurę dowodową w sprawie o zabójstwo, gdy istnieje silne podejrzenie, lecz brak zwykłych, rozstrzygających dowodów. Szkoły różnią się co do jej warunków, kolejności przysiąg i skutków. Opowieść opisuje rozstrzygnięcie sprzed islamu i sama w sobie nie daje przyzwolenia na groźby ze strony plemion ani samosąd; nadrzędne są islamskie zasady dotyczące dowodów, sądownictwa i odpłaty.
- Nie oskarżaj nikogo o zabójstwo bez starannego dochodzenia i wiarygodnych dowodów.
- Uczciwie i w całości przekazuj powierzoną wiadomość, nawet jeśli jest niewygodna.
- Spory o odszkodowanie za krew i odpłatę pozostaw właściwym organom sądowym i nigdy nie wymierzaj kary samodzielnie.
Ten przekaz z tego samego zbioru omawia zasady przysiąg w sprawie o zabójstwo i pomaga umieścić temat w kontekście prawnym.
Sahih al-Bukhari · #6142 (Sahih)Ten przekaz sahih również omawia przysięgi i rozstrzyganie sprawy o zabójstwo, ale z perspektywy islamskiej praktyki prawnej.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.