Sunan an-Nasa'i, hadis 5425
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Przekaz
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ كَانَتْ جَارِيَتَانِ تَخْرُزَانِ بِالطَّائِفِ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَيَدُهَا تَدْمَى فَزَعَمَتْ أَنَّ صَاحِبَتَهَا أَصَابَتْهَا وَأَنْكَرَتِ الأُخْرَى فَكَتَبْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى أَنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ وَلَوْ أَنَّ النَّاسَ أُعْطُوا بِدَعْوَاهُمْ لاَدَّعَى نَاسٌ أَمْوَالَ نَاسٍ وَدِمَاءَهُمْ فَادْعُهَا وَاتْلُ عَلَيْهَا هَذِهِ الآيَةَ { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ } حَتَّى خَتَمَ الآيَةَ فَدَعَوْتُهَا فَتَلَوْتُ عَلَيْهَا فَاعْتَرَفَتْ بِذَلِكَ فَسَرَّهُ .
Poinformował nas Ali ibn Sa’id ibn Masruk, który powiedział: Opowiedział nam Jahja ibn Abi Za’ida, od Nafi’a ibn Umara, od Ibn Abi Mulajki, który rzekł: W At-Ta’if były dwie kobiety zajmujące się wyrobem skór. Jedna z nich wyszła z krwawiącą ręką i twierdziła, że zraniła ją jej towarzyszka, lecz ta druga zaprzeczyła. Napisałem w tej sprawie do Ibn Abbasa, a on odpisał, że Wysłannik Allaha ﷺ orzekł, iż przysięga spoczywa na pozwanym. Gdyby bowiem ludziom przyznawano to, o co wnoszą, niektórzy rościliby sobie prawo do majątku i krwi innych. Wezwij ją więc i wyrecytuj jej ten werset:
„Zaprawdę, ci, którzy sprzedają przymierze Allaha i swoje przysięgi za marną cenę, nie będą mieli udziału w Życiu Ostatecznym”, aż do końca wersetu. Wezwałem ją i wyrecytowałem jej ten fragment, a ona przyznała się do winy; ucieszyło go to.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
W przypadku spornego oskarżenia przysięgę składa osoba oskarżona.
W At-Ta’if dziewczyna wyszła z krwawiącą ręką i oskarżyła swoją towarzyszkę o zranienie jej. Ibn Abi Mulayka poprosił Ibn Abbasa o radę; po jego wskazówce oskarżona przyznała się.
Osoba, przeciwko której wniesiono oskarżenie lub roszczenie.
Uroczyste oświadczenie, w którym ktoś powołuje Allaha na świadka prawdziwości swoich słów.
Obowiązek poparcia roszczenia dowodami; jeśli ich brak, od osoby oskarżonej żąda się przysięgi.
Klasyczni prawnicy wyprowadzają stąd zasadę prawną, że osoba zgłaszająca roszczenie musi przedstawić dowód, a w razie jego braku osoba oskarżona składa przysięgę. Cztery sunnickie szkoły prawa uznają tę podstawową zasadę, choć różnią się w szczegółach jej stosowania i wyjątkach. Ostrzeżenie przed fałszywymi przysięgami podkreśla, że przysięga wiąże się z poważną odpowiedzialnością i nie może służyć ukrywaniu niesprawiedliwości.
- Popieraj oskarżenie dowodami i nie rozpowszechniaj nieudowodnionych zarzutów.
- Składaj przysięgę tylko wtedy, gdy możesz uczciwie ręczyć za swoje słowa.
- Rozstrzygaj spory zgodnie z uczciwymi procedurami, chroniąc zarówno prawa osoby oskarżonej, jak i osoby pokrzywdzonej.
Ten przekaz znajduje się niedaleko tego fragmentu w Sunan an-Nasa’i i dotyczy tej samej zasady prawnej odnoszącej się do roszczeń i przysiąg.
Sahih al-Bukhari · #2674 (Sahih)Ten przekaz sahih podkreśla, że fałszywa przysięga, za pomocą której przywłaszcza się cudze mienie, jest ciężkim grzechem.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.